บทที่ 208 สายจากพ่อตา

นัชชายืนดูเขาห่างหายไปจากสายตา เธอเดินหิ้วของขึ้นบ้านไป พอถึงชั้นสี่เหงื่อก็ท่วม

เพิ่งถึงหน้าประตู นัชชายังไม่ทันได้เคาะประตู ประตูของถูกเปิดออกมา “ได้ยินเสียงตั้งแต่เมื่อกี้แล้วทำไมถึงเพิ่งขึ้นมา นี่....เธอย้ายบ้านหรอ”

ณัชชนม์เห็นของมากมายในมือเธอ ตัวน

บทที่ 209 ลูกสะใภ้ขี้เหร่เจอพ่อแม่

เตชิตที่ขับรถกลับจากนั้น ต่างกับตอนมา พอตอนกลับเขาขับ120กว่าๆ เร็วจนไม่เห็นวิวข้างนอก

เขาจอดรอไฟแดง โทรศัพท์ก็สั่นขึ้น พอหยิบขึ้นมามองดูก็เห็นว่าเป็นนัชชา

เห็นชื่อนี้ ในหัวเขาก็มีภาพหน้านัชชาลอยมา เพิ่งจะแยกกันตอนนี้เขากลับอยากได้ยินเสียงเธ

บทที่ 210 แอบย่องเข้าห้องเขากลางดึก

“ฉันไม่หนีหรอก” เธอปากแข็ง แต่ในใจก็แอบกลัว เพราะเธอเคยเจอตายายเขาแล้ว เรื่องไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น แต่พอนึกถึง พ่อแม่ของเขา ในใจก็รู้สึกกังวลขึ้นมา

มันก็เหมือนที่เขาพูด ไม่ว่ายังไงเรื่องมันก็ต้องเกิด เธอจะยอมถอยตอนนี้ไม่ได้

มีเขาอยู่จะกลัว