บทที่ 206 ฉันรักคุณ

นัชชาใจเต้นเร็วกว่าเดิม ไม่รู้ว่าจะทำอะไร แต่ในใจเธอเริ่มหวังลึกๆ เธอหลับตาลง

ไม่นาน เธอรู้สึกได้ว่าเขาลุกออกจากตัวเธอ และเริ่มรู้สึกมีอะไรบางอย่างโดนข้อเท้าของเธอ

เธอตกใจชักเท้ากลับ แต่ก็ถูกเขาดึงไว้ เขาแกะสร้อยสวมให้เธออย่างเบามือ

“ลืมตาได้แล้ว

บทที่ 207 สูงขนาดนี้จูบด้วยแล้วเมื่อย

หลังงานเลี้ยงบริษัทอีกสามวันก็สิ้นปีแล้ว ณัชชนม์บังคับให้นัชชากลับบ้าน และนี่เป็นเรื่องที่นัชชาทำทุกปี ทุกๆปีใหม่เธอต้องกลับบ้าน

นัชชากลับไปเก็บของที่บ้าน เพราะทั้งสองยังไม่ได้เจอพ่อแม่เป็นทางการ นัชชาก็ไม่สะดวกที่จะชวนเตชิตไปบ้าน แต่ไม่นึกว่าเขา

บทที่ 208 สายจากพ่อตา

นัชชายืนดูเขาห่างหายไปจากสายตา เธอเดินหิ้วของขึ้นบ้านไป พอถึงชั้นสี่เหงื่อก็ท่วม

เพิ่งถึงหน้าประตู นัชชายังไม่ทันได้เคาะประตู ประตูของถูกเปิดออกมา “ได้ยินเสียงตั้งแต่เมื่อกี้แล้วทำไมถึงเพิ่งขึ้นมา นี่....เธอย้ายบ้านหรอ”

ณัชชนม์เห็นของมากมายในมือเธอ ตัวน