บทที่ 201 แกล้งเมา

ปวีนเริ่มใจหายเพราะนึกว่าเธอกำลังจะร้องไห้ “มีคนรังแกเธอหรอ”

“ฉันไม่รู้.............” จินต์จงใจพูดให้เขาคิดไปเอง “ฉันเพียงแค่รู้สึกไม่สบายใจ บางครั้งก็รู้สึกเครียด และไม่มีคนคอยอยู่ข้างๆ”

“แล้วคุณเตล่ะ”

“เขางานยุ่ง ไม่ค่อยอยู่บ้าน จะกลับมาตอนดึกๆ

บทที่ 202 อย่าดิ้น

นี่ นี่ นี่มัน.............

นัชชาตาโต ก้าวถอยหลังไป ยังไม่ทันจะหลบพ้น เธอก็ถูกเขาจับต้นคอรั้งไว้

เธอตกใจร้องออกมา “อ้ะ คุณ คุณคุณใจเย็นๆ”

เธอไม่กล้ามองเขานาน รู้สึกคันจมูก เหมือนเลือดกำเดาจะไหล..............

เขาไม่ได้ใส่อะไรเลย แล้วเดินมา

บทที่ 203 กลั่นแกล้งกลางสาธารณะ

เวลาผ่านมาอย่างรวดเร็วจนมาถึงสิ้นปี วันทำงานวันสุดท้าย ความจริงก็แค่มาเคลียร์โต๊ะส่งรายงานประจำปี

ตอนกลางคืน บริษัทจองโรงแรมในการประชุม พนักงานทั้งหมดแบ่งกันเข้าร่วมตามตำแหน่ง พนักงานทั่วไปชั้นหนึ่ง หัวหน้า แผนกชั้นหนึ่ง พวกตำแหน่งสูงและผู้บริหารอยู่ด้วยกันอ