บทที่ 116 ชายที่นอนข้างๆ

เธอเตรียมตัวอย่างดี ก็เพื่อเวลานี้!

ปณิตาเดินไป และลองเอามือตบไหล่ของเตชิต ผู้ชายที่อยู่บนเตียงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย ลมหายใจของเขาหนัก คิ้วของเขาขมวด ดูเหมือนรู้สึกอึดอัดมาก

ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ส่งผลต่อความรูปงามของชายผู้นี้

เธออดไม่ได้ที่จะ

บทที่ 117 เธอหายตัวไป

นัชชาแทบจะไม่ได้นอนทั้งคืน ทั้งใจถลําลึกอยู่ในห้วงน้ำตา ร้องไห้จนปวดตา แต่ก็ไม่สามารถหยุดได้ เธอไม่ต้องการร้องไห้อีก แต่ทั้งร่างกายและจิตใจมันดำดิ่งอยู่ในความขมขื่น จะทำยังไงก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากมันได้

วันรุ่งขึ้นเธอลุกขึ้นจากเตียง หมอนยังคงเปียกด้วยน้ำตา เธอเดิ

บทที่ 118 ต่อให้พลิกสุดขอบล่าฟ้าเขียวก็ต้องหาเธอให้เจอ

สายตาอันแหลมคมของเขาเบิกโตกว่าเดิมอยู่พักหนึ่ง ดูแล้วช่างสง่าเสียจริง

เมื่อสักครู่ท่านประธานนิพิฑ โทรศัพท์เข้ามาบอกว่าวันนี้คุณนัชชาไม่ได้มาทำงาน โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้...ตรัณที่ยังพูดรายงานไม่จบก็ถูกเตชิตดึงโทรศัพท์ออกไปจากมือแล