บทที่ 117 เธอหายตัวไป

นัชชาแทบจะไม่ได้นอนทั้งคืน ทั้งใจถลําลึกอยู่ในห้วงน้ำตา ร้องไห้จนปวดตา แต่ก็ไม่สามารถหยุดได้ เธอไม่ต้องการร้องไห้อีก แต่ทั้งร่างกายและจิตใจมันดำดิ่งอยู่ในความขมขื่น จะทำยังไงก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากมันได้

วันรุ่งขึ้นเธอลุกขึ้นจากเตียง หมอนยังคงเปียกด้วยน้ำตา เธอเดิ

บทที่ 118 ต่อให้พลิกสุดขอบล่าฟ้าเขียวก็ต้องหาเธอให้เจอ

สายตาอันแหลมคมของเขาเบิกโตกว่าเดิมอยู่พักหนึ่ง ดูแล้วช่างสง่าเสียจริง

เมื่อสักครู่ท่านประธานนิพิฑ โทรศัพท์เข้ามาบอกว่าวันนี้คุณนัชชาไม่ได้มาทำงาน โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้...ตรัณที่ยังพูดรายงานไม่จบก็ถูกเตชิตดึงโทรศัพท์ออกไปจากมือแล

บทที่ 119 ความบังเอิญเจอกันบนเกาะอย่างน่าประหลาดใจ

เตชิตหาเธอเกือบทุกซอกทุกมุมในเมือง J ทว่านัชชาก็ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวกับใครเขาเลย หลังจากที่เธอลงเครื่องจากสายการบินที่เธอนั่งมา เธอก็ลากกระเป๋าขึ้นรถเปิดประทุนของจินต์เพื่อเดินทางไปยังโรงแรมริมทะเลสุดหรูที่สุดของเมือง H

ตัวเธอเองไม่