บทที่ 115วางยาที่โรงแรม

เตชิตออกมาจากห้องเพื่อโทรศัพท์หานัชชา มือหนึ่งหนีบบุหรี่ใส่ปาก อีกมือถือโทรศัพท์ ภายใต้เสียงสีนวลของไฟที่ทางเดิน ใบหน้าเรียบเฉยของชายหนุ่มค่อยๆดูอบอุ่นขึ้นมา

เสียงเรียกจากโทรศัพท์ดังขึ้นไม่กี่ครั้ง เสียงหวานละมุนจากปลายสายของหญิงสาวก็ดังขึ้น "ฮัลโหล"

บทที่ 116 ชายที่นอนข้างๆ

เธอเตรียมตัวอย่างดี ก็เพื่อเวลานี้!

ปณิตาเดินไป และลองเอามือตบไหล่ของเตชิต ผู้ชายที่อยู่บนเตียงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย ลมหายใจของเขาหนัก คิ้วของเขาขมวด ดูเหมือนรู้สึกอึดอัดมาก

ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ส่งผลต่อความรูปงามของชายผู้นี้

เธออดไม่ได้ที่จะ

บทที่ 117 เธอหายตัวไป

นัชชาแทบจะไม่ได้นอนทั้งคืน ทั้งใจถลําลึกอยู่ในห้วงน้ำตา ร้องไห้จนปวดตา แต่ก็ไม่สามารถหยุดได้ เธอไม่ต้องการร้องไห้อีก แต่ทั้งร่างกายและจิตใจมันดำดิ่งอยู่ในความขมขื่น จะทำยังไงก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากมันได้

วันรุ่งขึ้นเธอลุกขึ้นจากเตียง หมอนยังคงเปียกด้วยน้ำตา เธอเดิ