บทที่ 168 อยากเป็นสุนัขขาของนาย

หลี่ไคซานได้ยินแล้วคิดว่าราคาห้าร้อยเหรียญแม้จะสูงไปหน่อยแต่ก็ยอมรับได้ ใครจะให้ของนี้ผลผลิตสูง แถมเหยียนชิงชิงยังบอกว่าปีนี้ปลูกแล้วท่านอำเภอน่าจะซื้อไปเป็นเมล็ดพันธุ์ ถึงตอนนั้นราคาก็จะสูงขึ้น

หลี่ไคซานคิดคำนวณอย่างรวดเร็วในใจ เหยียนชิงชิงก็ไม่เร่งเขา

ท้ายที่สุด

บทที่ 169 ปลูกเห็ด

เรื่องการปลูกมันเทศและมันฝรั่งเหยียนชิงชิงมอบให้หลี่เซี่ยงผิงตัดสินใจเองทั้งหมด นึกถึงที่รกร้างสามสิบไร่ที่ตนมีซึ่งหลี่เซี่ยงผิงไถเสร็จแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ควรปล่อยทิ้งไว้

เหยียนชิงชิงคิดจะรอหลี่เซี่ยงอันกลับมาแล้วให้เขาไปร้านต้นไม้ผลอีกครั้งดูว่าจะซื้อต้นไม้กลับมาอีกชุดได้ไห

บทที่ 170 ขาดคนใช้งาน

หลี่ไคซานเห็นหมู่บ้านหลายแห่งเดินจากไปแล้ว จึงถอนหายใจโล่งอก เชิญเหยียนชิงชิงเข้าไปนั่งในห้อง

แน่นอนว่าเจี้ยวซื่อก็นั่งอยู่ข้างๆ อย่างกระตือรือร้นหยิบผลไม้และเทน้ำเชื่อมให้เหยียนชิงชิง

เหยียนชิงชิงเห็นเจ้ายุ่งอยู่มากจึงรีบห้ามว่า "ป้าค่ะ อย่ายุ่งเลยค่ะ หนูมีธุระกับลุงหมู่บ้