บทที่ 164 หวังอะไรจากพวกเจ้า

เหยียนชิงชิงถอนหายใจ ทั้งหมดเป็นเด็กน่าสงสาร ตัวเจ้าเองตอนนี้เป็นแม่คนแล้ว เห็นเด็กพวกนี้ไม่มีที่พึ่งแล้วอดใจไม่ได้

เหยียนชิงชิงช่วยเด็กขอทานเจ็ดแปดคนที่กราบเจ้าอยู่ลุกขึ้นถามว่า "ที่นี่มีแค่พวกเจ้าหลายคนเท่านั้นเหรอ ข้าให้อาต้าไปซื้ออาหารมาให้พวกเจ้า"

เด็กขอทานคนหนึ

บทที่ 165 ขอให้คุณนายรับไว้

เหยียนชิงชิงช่วยเขาลุกจากพื้นพูดว่า "เจ้าเป็นเด็กดี ไม่ต้องทำแบบนี้ ข้าเพิ่งฟังพวกเขาเล่าเรื่องราวของพวกเจ้าแล้ว พวกเขาทั้งหมดถือว่าเจ้าเป็นแกนหลัก แต่เจ้าก็ยังเป็นเด็ก ลำบากเจ้าแล้ว"

เพียงแค่ประโยคว่า "ลำบากเจ้าแล้ว" หมู่ซี่ก็อดกลั้นไม่อยู่ นี่เป็นประโยคที่อบอุ่นใจที่

บทที่ 166 งานแต่งงาน

เหยียนชิงชิงรีบให้พวกเขาลุกขึ้นและพูดว่า "เมื่อพวกเจ้ามาตามนัดแล้ว ข้าก็ต้องรับพวกเจ้าไว้ตามธรรมเนียม ข้าให้คนต้มน้ำขิงไว้แล้ว รอสักครู่จะส่งมาให้พวกเจ้าดื่มขับหนาว และเสื้อผ้าที่พวกเจ้าสวมก็เปียกโชกหมดแล้ว ข้าก็ให้คนหาเสื้อผ้าเก่ามาให้พวกเจ้าเปลี่ยนก่อน"

หมู่ซี่และเด็กๆ กลุ่