บทที่ 147 การไหว้ครู

เหยียนชิงชิงนอนหลับสนิทตลอดคืน ไม่ได้ฝันเลยแม้แต่ครั้งเดียว วันรุ่งขึ้นตื่นนอนก็สดชื่นเป็นธรรมชาติ

หยวนฮุ่ยเหนียงตั้งแต่เช้าตรู่ก็มาที่ห้องของเหยียนชิงชิง รับใช้เหยียนชิงชิงล้างหน้าแต่งตัว เหยียนชิงชิงมองเจ้าสักพักแล้วพูดว่า "ข้ายังไม่แก่ถึงขั้นต้องให้คนรับใช้ เจ้าควรทำอะไรก็

บทที่ 148 โยนทิ้งไว้ในภูเขา

หลังจากจัดการเรื่องคนรับใช้เหล่านี้เสร็จแล้ว เหยียนชิงชิงก็ให้พวกเขาพาคนของตัวเองไปทำงานตามหน้าที่ ใครจะทำอะไรก็ไปทำ

หยวนฮุ่ยเหนียงพูดด้วยความชื่นชม "แม่คะ คำพูดไม่กี่ประโยคของแม่เมื่อกี้มีพลังสะเทือนใจมากเลย ดูพวกเขาสิ ทุกคนกลัวจนไม่กล้าหายใจเลย ไม่ต้องพูดถึงพวกเขาหรอ

บทที่ 149 กระตุ้นใจคน

หลังจากนั้นหวังอู้กังพูดเสียงเบามาก เหยียนชิงชิงไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไร จึงเดินจากไปก่อน

ตอนกลับบ้าน เหยียนชิงชิงผ่านโรงปักผ้าจึงแวะเข้าไปดู ตอนนี้ช่างปักเหล่านี้โดยพื้นฐานแล้วเรียนการปักครึ่งวันแล้วทำงานอีกครึ่งวัน

หลี่ยูเหนียงเห็นเหยียนชิงชิงมาถึง รีบวางงานที่ทำอยู่แล้วพูด