ตอน 32
ข้าทำนาให้รวยเป็นมาเฟีย
ตอนที่ 32 เป่ายิ้งฉุบ
แม้ซ่งอิงมีความทรงจำเจ้าของร่าง แต่เข้าอำเภอเมืองนี่ถือเป็นครั้งแรกจริงๆ นางมองซ้ายแลขวาไปตลอดทาง รู้สึกตื่นเต้นอย่างยิ่ง
ก่อนออกเดินทาง หร่วนซื่อให้เงินนางห้าสิบเหรียญทองแดงไว้ใช้เป็นเงินทอน และเพราะกังวลว่าผลไม้ป่านี้จะขายไม่ออก ช่วงเที่ยงนางจะหิวท้องกิ่วเอาได้
อำเภอหลี่เจ
ตอน 33
ตอนที่ 33 ชนะได้ให้เงิน
น้ำเสียงที่ไร้เดียงสาของนางทำให้คนผู้นั้นยิ้มเยาะ “น่าสนใจดีทีเดียว ได้สิ หากเจ้าแพ้แล้วเบี้ยวไม่ให้เงิน ข้าก็จะพังแผงลอยนี้ของเจ้าเสีย! ผลไม้ป่านี่ราคาจินละเท่าใดล่ะ”
“ห้าอีแปะ[1]” ซ่งอิงกล่าวทันควัน
อีกฝ่ายยิ้มทั้งที่โกรธจัด ส่วนชายชราที่อยู่แผงหนังสือจดหมายข้างๆ ส่ายหน้
ตอน 34
ตอนที่ 34 ขายหมดแล้ว
รสชาติของผลไม้ป่านี้ดีจริงๆ ด้วย!
โดยทั่วไปแล้วสิ่งที่ออกมาจากต้นผลไม้ป่า แม้มีความหอมหวาน แต่ก็ยังคงเลี่ยงไม่ได้ที่จะออกรสฝาดอยู่ไม่น้อย แต่ลวี่โต้วกั่วที่เพิ่งลิ้มรสเมื่อครู่ ทิ้งความหอมหวานเอาไว้หลังเข้าปาก ช่างเป็นรสชาติที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!
“ทุกท่านแค่ลองลิ้มรสก็จะรู้เอง ข้