ตอน 31
ข้าทำนาให้รวยเป็นมาเฟีย
ตอนที่ 31 ลำเอียง
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกไป หร่วนซื่อหัวเราะเล็กน้อย ก่อนใช้นิ้วทิ่มศีรษะของซ่งอิง “เด็กบื้อ ผลไม้ป่าจะมีใครเขาซื้อกัน! บนภูเขานี่มีอยู่ทั่วไปหมด เด็กๆ บ้านไหนอยากกินก็ขึ้นเขาไปเด็ดกินเองเป็นอันสิ้นเรื่อง ทางด้านตัวอำเภอนั่นแม้ไม่มีผลไม้ป่านี้ แต่คนที่อยู่ในเมืองก็ไม่ใช่ว่าไร้ประสบการณ
ตอน 32
ตอนที่ 32 เป่ายิ้งฉุบ
แม้ซ่งอิงมีความทรงจำเจ้าของร่าง แต่เข้าอำเภอเมืองนี่ถือเป็นครั้งแรกจริงๆ นางมองซ้ายแลขวาไปตลอดทาง รู้สึกตื่นเต้นอย่างยิ่ง
ก่อนออกเดินทาง หร่วนซื่อให้เงินนางห้าสิบเหรียญทองแดงไว้ใช้เป็นเงินทอน และเพราะกังวลว่าผลไม้ป่านี้จะขายไม่ออก ช่วงเที่ยงนางจะหิวท้องกิ่วเอาได้
อำเภอหลี่เจ
ตอน 33
ตอนที่ 33 ชนะได้ให้เงิน
น้ำเสียงที่ไร้เดียงสาของนางทำให้คนผู้นั้นยิ้มเยาะ “น่าสนใจดีทีเดียว ได้สิ หากเจ้าแพ้แล้วเบี้ยวไม่ให้เงิน ข้าก็จะพังแผงลอยนี้ของเจ้าเสีย! ผลไม้ป่านี่ราคาจินละเท่าใดล่ะ”
“ห้าอีแปะ[1]” ซ่งอิงกล่าวทันควัน
อีกฝ่ายยิ้มทั้งที่โกรธจัด ส่วนชายชราที่อยู่แผงหนังสือจดหมายข้างๆ ส่ายหน้