ตอนที่ 150 ยากเกินไปแล้ว

ซ่งอิงก็ทุ่มทุนเช่นกัน นางใช้อิฐก่อล้อมส่วนลานหน้าบ้านทั้งหมดแทนรั้วไม้ไผ่ และปลูกไผ่สองสามกอบริเวณปากทางเข้าออกลานบ้าน มองดูเป็นพุ่มๆ พลิ้วไสว มีความเป็นศิลปะอย่างยิ่ง ที่สำคัญไปกว่านั้นคือ ซ่งอิงเลี้ยงอาหารบรรดาชาวบ้านที่ทำงานในหลายวันนี้ ใจกว้างเสียจนทำให้ผู้คนประทับใจ

ตอนที่ 151 เด็กกำพร้า

ฮั่วหลินจัดหลี่จินเป่าไว้ในใจประเภทที่ว่า ‘ไม่สามารถคบหาสมาคมกันได้’

เขาคือพืชที่มีจิตวิญญาณ สติปัญญา และความสามารถ โดยปกติแต่ละวันก็จะอยู่อย่างสงบสุข ยึดการบำเพ็ญเพียรเป็นหลัก มีพรสวรรค์ด้านการแยกแยะอุปนิสัยของผู้อื่นติดตัวมาแต่กำเนิด

อย่างเช่นซ่งอิง แม้ว่าเขาจะพร่ำเรียก

ตอนที่ 152 การขุดเหมืองเป็นเรื่องที่น่าเวทนา

ภูตโสมเอ่ยอย่างจริงจังมาก แต่ละถ้อยคำแต่ละประโยค เป็นการท้าทายขีดจำกัดสูงสุดของหลี่จิ้นเป่าเห็นๆ

กระทั่งเขาพูดจบ สีหน้าหลี่จิ้นเป่าก็แข็งทื่อไปแล้ว

“เจ้ากวนประสาทข้าหรือ!” หลี่จิ้นเป่าขบเคี้ยวเขี้ยวฟันด้วยความโกรธจัด

ภูตโสมงุนงงอย่างยิ่ง “ท่านนี่