ตอนที่ 149 ไม่เหลือแม้แต่เศษซาก

ซ่งอิงเพิ่งจูงลาขาวไว้ในมือ จมูกของลาตัวนี้ก็ได้กลิ่นบนตัวของภูตโสม

ขนตาแพใหญ่ดุจยอดใบธูปฤาษีที่กะพริบปริบๆ และถึงขั้นปรือตาเล็กน้อย ลมหายใจแรงฟืดฟาดผ่านรูจมูกพ่นใส่ดวงหน้าภูตโสม

“ท่านแม่! คืนนี้พวกเรากินเนื้อลาหม้อไฟดีหรือไม่!” ภูตโสมขบฟัน หน้าสั่นระริก

ตอนที่ 150 ยากเกินไปแล้ว

ซ่งอิงก็ทุ่มทุนเช่นกัน นางใช้อิฐก่อล้อมส่วนลานหน้าบ้านทั้งหมดแทนรั้วไม้ไผ่ และปลูกไผ่สองสามกอบริเวณปากทางเข้าออกลานบ้าน มองดูเป็นพุ่มๆ พลิ้วไสว มีความเป็นศิลปะอย่างยิ่ง ที่สำคัญไปกว่านั้นคือ ซ่งอิงเลี้ยงอาหารบรรดาชาวบ้านที่ทำงานในหลายวันนี้ ใจกว้างเสียจนทำให้ผู้คนประทับใจ

ตอนที่ 151 เด็กกำพร้า

ฮั่วหลินจัดหลี่จินเป่าไว้ในใจประเภทที่ว่า ‘ไม่สามารถคบหาสมาคมกันได้’

เขาคือพืชที่มีจิตวิญญาณ สติปัญญา และความสามารถ โดยปกติแต่ละวันก็จะอยู่อย่างสงบสุข ยึดการบำเพ็ญเพียรเป็นหลัก มีพรสวรรค์ด้านการแยกแยะอุปนิสัยของผู้อื่นติดตัวมาแต่กำเนิด

อย่างเช่นซ่งอิง แม้ว่าเขาจะพร่ำเรียก