ตอนที่ 12 คนครอบครัวเดียวกัน

นางมั่นใจได้ว่า เจ้าของร่างไม่มีความนึกคิดที่จะตอแยใดๆ ต่อหลี่จิ้นเป่าทั้งสิ้น บุรุษผู้นั้นก็ช่างหลงตัวเองเกินไปแล้วกระมัง!

“เจ้าไม่พูดก็เท่ากับยอมรับแล้วสินะ! นางอัปลักษณ์ ไม่รู้จักละอายแก่ใจ!” ซ่งต๋าแผดเสียงตะโกนใส่ซ่งอิง

แววตาซ่งอิงเย็นเยียบขึ้นมาชั่ววูบ “ผู้อื่นพูดเช

ตอนที่ 13 ตอแยไม่เลิกรา

หร่วนซื่อรู้ดีว่านางอารมณ์ไม่ดี จึงไม่ได้หักห้ามนางแต่อย่างใด

ในสมองซ่งอิงวุ่นวายสับสนไปหมด เกี่ยวกับแต่ละบุคคลของครอบครัวซ่งล้วนต้องดำเนินการพิเคราะห์แยกแยะให้แน่ชัด รู้สึกน่าปวดหัวอยู่เช่นกัน เพียงแต่ดีที่แม้เป็นญาติ แต่การยื่นมือมาก้าวก่ายนี้ก็ไม่อาจมากจนเกินไป ก็อย่างเช่น

ตอนที่ 14 ไม่ยอมรับ

เมื่อหลี่จิ้นเป่านึกถึงที่บรรดาพี่น้องและสหายในหมู่บ้าน ‘หยอกล้อ’ บนใบหน้ายิ่งขมึงทึงเข้าไปใหญ่

ตอนแรกเขาเล่าเรียนในโรงเรียนเดียวกับซ่งสวิน ซึ่งซ่งอิงจะแวะเวียนมาส่งข้าวให้

ตอนนั้น เขาชื่นชอบซ่งอิงด้วยใจจริง

แม้นางลักษณะแตกต่างจากเด็กผู้หญิงคนอื่นๆ ค่อนข้างดำคล้ำ เรือนผมก็ออกสีน้