ตอนที่ 11 ไม่รักษาคำพูด

สาเหตุที่เหยาซื่อบ้านใหญ่พูดเช่นนี้ มิใช่เพราะช่วยแก้ต่างให้ซ่งอิงแต่อย่างใด แต่เพราะนางเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจเช่นกัน เพียงแต่บ้านใหญ่ไม่ต้องการมีส่วนรับผิดชอบ

“ท่านแม่! ท่านอย่าได้ถูกนางหลอกเข้าเชียว! ก่อนหน้านี้นางยังไปพบพี่หลี่อยู่เลย ยามที่เห็นพี่หลี่ก็ร้องห่มร้องไห้เศร้าเสี

ตอนที่ 12 คนครอบครัวเดียวกัน

นางมั่นใจได้ว่า เจ้าของร่างไม่มีความนึกคิดที่จะตอแยใดๆ ต่อหลี่จิ้นเป่าทั้งสิ้น บุรุษผู้นั้นก็ช่างหลงตัวเองเกินไปแล้วกระมัง!

“เจ้าไม่พูดก็เท่ากับยอมรับแล้วสินะ! นางอัปลักษณ์ ไม่รู้จักละอายแก่ใจ!” ซ่งต๋าแผดเสียงตะโกนใส่ซ่งอิง

แววตาซ่งอิงเย็นเยียบขึ้นมาชั่ววูบ “ผู้อื่นพูดเช

ตอนที่ 13 ตอแยไม่เลิกรา

หร่วนซื่อรู้ดีว่านางอารมณ์ไม่ดี จึงไม่ได้หักห้ามนางแต่อย่างใด

ในสมองซ่งอิงวุ่นวายสับสนไปหมด เกี่ยวกับแต่ละบุคคลของครอบครัวซ่งล้วนต้องดำเนินการพิเคราะห์แยกแยะให้แน่ชัด รู้สึกน่าปวดหัวอยู่เช่นกัน เพียงแต่ดีที่แม้เป็นญาติ แต่การยื่นมือมาก้าวก่ายนี้ก็ไม่อาจมากจนเกินไป ก็อย่างเช่น