ตอนที่2 ก็แค่ลูกนังเมียน้อย

ชายที่ปรากฏที่ประตูนั้นมีรูปร่างสูงโปร่งและเพรียว อยู่ในชุดสูทสีดำ มีโฉมหน้าที่หล่อเหลา แต่ในสายตาทั้งคู่ของเขานั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา ไม่ได้โกรธแต่น่าเกรงขาม เพียงมองอยู่ใกล้ก็ทำให้ในใจรู้สึกเกรงกลัว

ความกลัวที่ไม่สามารถอธิบายได้ยิงขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจและทำให้ขนที่ผิวของเธอลุกพองขึ้น

มันรู้สึกราวกับว่าฝันร้ายที่ตามรังควานเธอเมื่อหกปีที่แล้วกลับมาอีกครั้ง

“ประยง”......ลันตาร้องเรียกออกมาหนึ่งครั้งด้วยเสียงคร่ำครวญ

ประยงหันสายตาของเขาไปมองเธอ ใบหน้ามองไม่ออกว่าอารมณ์ไหน ตาดำสนิทคู่นั้นจ้องเขม็งไปยังญาอี๋: “เธอกล้ารังแกลันตาหรอห้ะ？”

ญาอี๋เอาซีซั่นหลบไปไว้ข้างหลังเธอ แล้วหันกลับไปมองดูตาที่น่ากลัวของชายคนนั้น พยายามทำใจให้สงบแล้วพูดว่า“จริงๆ คือเธอเป็นคนพูดไม่ดีก่อน”......

“ประยง ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ”..... ลันตาพูดออกมาอย่างมีจิตใจดีขึ้นมากะทันหัน เธอตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น ร่างกายสั่นระริกราวกับว่าจะล้มลงไปอีกครั้ง

ประยงรีบก้าวเข้าไปข้างหน้าทันที จากนั้นจับเอวอันเพรียว หันสายตาที่เยือกเย็นกลับไปมองญาอี๋อย่างขยะแขยง

“คุณผู้หญิง ฉันจำเธอไว้แล้วนะเรื่องที่เธอทำร้ายลันตา ฉันต้องคิดบัญชีกับเธอ !”

ญาอี๋หัวเราะอย่างเหยียดหยามอยู่ในใจ เธอแค่รู้สึกได้ว่าผู้ชายคนนั้นช่างไร้เหตุผลและโง่มากทีเดียวที่ว่าเธออย่างร้ายแรงโดยไม่ถามสักคำ

ไอ้จอมเผด็จการ！

“ประยงอย่าทำแบบนี้เลยนะคะ ฉันเคยบอกคุณไปแล้วว่าเธอก็เป็นพี่สาวร่วมพ่อของฉัน”......

ลันตากังวลว่าประยงจะรู้เรื่องที่เธอไปลอกเลียนแบบงานออกแบบ นี่มันมากกว่าหนึ่งครั้งที่ลันตาใส่ร้ายญาอี๋ต่อหน้าประยงและบอกญาว่าอี๋เป็นลูกเมียน้อย”

พูดจบ ลันตาก็มองไปที่เธออย่างเมตตาและพูดออกไปว่า “ถ้าเธอต้องการเงินน่ะ ฉันก็จะให้เธอนะญาอี๋ และลูกชายของเธอที่เธอจำไม่ได้ว่าพ่อของเขาคือใคร เดี๋ยวฉันจะช่วยดูแลเขาให้เองนะ เด็กคนนี้ก็ยังเล็กมากจำเป็นต้องใช้จ่ายในหลายๆ อย่างเลยล่ะ”......

“อืม” “งั้นเธอก็ให้ฉันมา 5 ล้าน ซะสิ”

มรดกของแม่ของเธอคือ 5 ล้านและสมบัติอีกเล็กๆ น้อยๆ ซึ่งทั้งหมดนี่เธอจะเอาคืนในวันนี้

ลันตาไม่คิดว่าจะถูกเธอหลอกล่อ จะไปต่อก็ไม่ได้จะถอยก็ไม่ได้ จึงอดกลั้นความไม่พอใจไว้และพูดออกไปอย่างอ่อนโยนว่า “ได้เลยนะ เดี๋ยวฉันจะให้คนโอนเงินให้เธอเดี๋ยวนี้เลย”......

“เดี๋ยวก่อน” ประยงเอ่ยปากขึ้น ยกสายตาที่เย็นชาและมืดมัวจ้องเขม็งไปที่ญาอี๋ จากนั้นขาเรียวก็ก้าวออกไป

โครงร่างอันสูงส่งของเขาขยับเข้ามาใกล้

ความกลัวของญาอี๋เริ่มรุนแรงขึ้น ใบหน้าของเธอขาวซีดยิ่งเสียกว่าดวงตาอันสดใส และดวงตาที่สั่นไหวเหมือนกับกวางที่อยู่ในป่าใหญ่อันน่าสะพรึงกลัว

“เธอต้องการ 5 ล้านใช่ไหม เดี๋ยวฉันจะให้เธอเอง” เขายืนห่างสองก้าวและจ้องเขม็งอย่างรุนแรงไปที่ญาอี๋ จากนั้นเขาลดสายตาลงและจ้องตรงไปที่ซีซั่นที่อยู่ตรงขาของเธอ “เอาลูกที่ไม่รู้ว่าใครคือพ่อไว้ที่นี่”

ญาอี๋ขมวดคิ้ว นี่มันเรื่องล้อเล่นอะไรกัน？

ผู้ชายคนนี้ป่วยหรือเปล่าเนี่ย？

“ฉันขอปฏิเสธ” เธอพาซีซั่นถอยกลับมาหนึ่งก้าว สายตาเปล่งประกายความบริสุทธิ์และแน่วแน่ “ฉันจะเอาห้าล้าน นั่นคือสิ่งที่ฉันควรจะได้รับ ถ้าไม่เอาสมบัติของแม่ฉันมาคืน แม้ว่าฉันจะต้องแลกกับชีวิต ฉันก็จะสู้กับพวกแกต่อไป !"

ลันตากลัวว่าจะยิ่งกระตุ้นให้เธอเล่าเรื่องเก่าเมื่อหกปีที่แล้ว เธอจึงสะอื้นอย่างน่าสงสารพลางพูดออกไปว่า “โอเค ญาอี๋ ถ้าเธออยากได้ฉันก็จะเอาให้เธอ...... เธออย่ามางี่เง่าเลยนะ แม่ของฉันไม่สบายอยู่และฉันก็ขอร้องเธอว่าอย่าไปสร้างปัญหาให้ท่านไปมากกว่านี้เลยนะ”......

ไม่นานลันตาก็ใส่ร้ายญาอี๋ราวกับว่ามายุ่งวุ่นวายกับลันตาสองแม่ลูกมาตั้งนาน.

ก่อนที่ญาอี๋จะพูดขึ้นเธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะอันเยือกเย็นจากประยง

ท่าทางของเขาดูสบายๆ และหยิ่งยโส แล้วการยืนก็ยังดูแพงเสียด้วย น้ำเสียงก็ราบเรียบและเยือกเย็น ด้วยพลังแห่งความสง่าผ่าเผยที่ไม่อาจปฏิเสธได้

“ลันตา ผมอยู่ที่นี่ทั้งคน ใครหน้าไหนมันจะกล้ามาขู่คุณ ?”

เขามองไปที่ญาอี๋อย่างเย็นชาและพูดออกมาแบบคำต่อคำ “ส่งไอ้ลูกนังเมียน้อยมาให้ฉัน! และฉันจะให้เงินห้าล้านกับเธอ !”

“พวกแกจะทำอะไร ?” ญาอี๋ปกป้องซีซั่นและพยายามที่จะวิ่งหนีไป

แต่การเคลื่อนไหวของบอดี้การ์ดที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดีกว่าเธอ รีบวิ่งเข้าไปสองสามก้าว แล้วบิดแขนของญาอี๋ออกจากนั้นอุ้มซีซั่นออกไป

“ซีซั่น !” ญาอีตะเกียกตะกายออก “ปล่อยฉันไปนะ !”

ซีซั่นถูกอุ้มออกไป ส่วนญาอี๋ก็ถูกลากออกจากคฤหาสน์อย่างทารุณในทันที

แกร๊ง-ประตูเหล็กของคฤหาสน์อย่างรุนแรง เธอถูกทิ้งอยู่บนถนนหน้าประตู

“ซีซั่น !” ญาอี๋วิ่งไปที่ประตูและทุบประตูอย่างรุนแรง “เปิดประตูแล้วเอาลูกของฉันคืนมา !”

ตอนที่3 พาเด็กออกไป

แต่ไม่ว่าญาอี๋จะทำอะไรกับประตู ประตูเหล็กนั่นก็ยังคงปิดและไม่ขยับเขยื้อนสักนิดเดียว

ผู้รักษาความปลอดภัยสองคนอยู่ที่ประตูเพื่อคอยจับตาดูญาอี๋เข้าไปข้างใน

ญาอี๋ไม่สามารถเข้าไปได้และรู้สึกเป็นห่วงซีซั่น เธอหมดหนทางเพราะมีประตูเหล็กกั้น เธอพยายามร้องตะโกนด้วยเสียงดังว่าให้ประยงตืนลูกกลับมาให้เธอ

เธอตะโกนจนเสียงแหบแห้งและเกือบจะมีไฟขึ้นมาที่ลำคอ ในที่สุดก็มีใครบางคนออกมาจากห้องนั่งเล่น

“พวกคุณคืนลูกชายมาให้ฉันนะ ไม่งั้นฉันโทรแจ้งตำรวจ !”

หน้าผากของญาอี๋เต็มไปด้วยเหงื่อและใบหน้าขาวซีดอยากจนมุม แต่นัยน์ตาทั้งคู่ของเธอกลับสว่างขึ้น

“ผมขอโทษครับคุณหญิงญาอี๋” ชายคนนั้นดูสุภาพแต่ลักษณะท่าทางของเขานั้นดูเย็นชาและแข็งแกร่งมาก “นายท่านประยงบอกว่าถ้าคุณโวยวายอีกสักคำ เขาจะตัดลิ้นลูกของคุณออกไป !”

หัวใจของอี๋กระโดดอย่างรุนแรงแล้วจับประตูเหล็กอย่างเหนียวแน่น

“ถ้าพวกแกกล้าทำร้ายลูกชายฉัน ฉันจะสู้กับพวกแก !”

ชายคนนั้นพูดออกมาอย่างเยือกเย็น “คุณญาอี๋ ได้โปรดออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ นายท่านประยงบอกว่าถ้าคุณไม่หายหัวไปภายในสามนาที ลูกของคุณจะหายไปตลอดกาล”

ยังไงก็ตาม ตราบใดที่ญาอี๋ทำให้ประยงไม่มีความสุข เขาจะแก้แค้นด้วยร่างกายของซีซั่นผู้ไร้เดียงสา

ไม่มีจริยธรรมหรือข้อจำกัดใดๆ ในการจัดการกับเด็ก

ญาอี๋ทั้งโกรธมากทั้งฝืนใจแต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไง

เธอจะให้เด็กเกิดความเสี่ยงไม่ได้ เพราะตาประยงนั่นกับยัยลันตามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมากขนาดนี้ก็พอรู้ว่าเขาไม่ใช่สิ่งของที่ดี

“ไอ้ฉิบหาย !” เธอสาปแช่งอยู่ในใจ เธอขอให้ประยงจนสำลักน้ำตาย ขอให้มันแต่งงานแล้วโดนสวมเขา อย่าให้มันมีลูกทั้งชีวิต !

เมื่อเป็นห่วงเรื่องเด็ก ญาอี๋จึงออกไปอย่างเงียบๆ นั่งหมอบอยู่ที่ด้านข้างของคฤหาสน์ รอให้ประยงออกไปจากนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปคิดบัญชีของเธอ

อีกด้านหนึ่งในคฤหาสน์

ซีซั่นกำลังนั่งกอดอกอยู่บนโซฟาอย่างเด็ดเดี่ยว อายุเพียงห้าขวบแต่รูปโฉมและนัยน์ตาอันแลดูสุขุมมีความเป็นผู้ใหญ่ที่ค่อนข้างสง่างามยังไงยังงั้น

ยิ่งมองยิ่งดูเหมือน......ประยง

ลันตามองดูตาแล้วมองอีก ในใจก็ยิ่งรู้สึกกระวนกระวายมากขึ้น รีบคว้าแขนของประยงและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่น่าหลงไหล “ประยงคะ ฉันไม่สบาย คุณไปส่งฉันที่โรงพยาบาลหน่อยได้ไหมคะ ?”

ประยงตอบตกลงเธออย่างลอยๆ,แต่ดวงตาดำสนิทจ้องมองไปที่เด็กบนโซฟาตลอด

ซีซั่นเงยหน้าขึ้นจ้องมองเขาโดยไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา

พวกเขาสองคนไม่ได้รู้สึกอะไร แต่คนอยู่ข้างๆ กลับมองว่าสองคนนี้มีสีหน้าท่าทางคล้ายกัน

ยิ่งลันตามองมากเท่าไร เธอก็ยิ่งตกใจมากเท่านั้น

เมื่อหกปีที่แล้วเธอไปที่บาร์เพื่อหาคนที่ไปหลอกล่อญาอี๋ให้มีมลทิน แต่คิดไม่ถึงว่าจะไปเจอประยงนอนอยู่ในห้องพอดี

เธอไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนั้นที่ถูกประยุงตรงเข้ามาจับไว้แล้วพูดว่า “ผมจะรับผิดชอบ”

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็มีความสัมพันธ์ที่คลุมเครือเกิดขึ้น แม้ว่าประยงจะไม่เคยพูดออกมาเอง แต่ในใจของลันตาก็คิดว่าทั้งสองคนได้เป็นแฟนกันอย่างสมบูรณ์แล้ว

หลังจากจับขาใหญ่ของตระกูลปนันท์ได้แล้ว แม้แต่อาชีพของลันตาและธุรกิจของตระกูลพิชาทั้งหมดลุกเป็นไฟรุ่งโรจน์ขึ้นเรื่อยๆ

และทั้งหมดนั่นเป็นเพราะว่าการเข้าใจผิดเมื่อหกปีที่แล้ว

แต่ว่าตอนนี้เมื่อมองไปที่ซีซั่นแล้ว......ลันตาก็คิดถึงเรื่องผู้หญิงที่มีความสัมพันธ์กับประยงเมื่อหกปีที่แล้ว นี่มันคือญาอี๋จริงๆ หรอเนี่ย ?

มิหนำซ้ำเธอยังให้กำเนิดลูกอีกด้วย......

ถ้าเกิดว่าประยงรู้ความจริงล่ะ......ลันตาไม่อยากจะคิดภาพ

ไม่ จะให้ประยงรู้เรื่องนี้ไม่ได้แน่นอน

ต้องกำจัดเด็กคนนี้ให้เร็วที่สุด……

“ประยงคะ ?”

ลันตากระตุ้นเขาให้ไปโรงพยาบาล แล้วหันหัวของเธอไปด้านข้างพลางสั่งคนรับใช้อย่างอ่อนโยน “พาซีซั่นไปพักผ่อนเถอะนะ แล้วก็ดูแลให้ดีอย่าให้ขาดตกบกพร่องนะจ๊ะ”

ปากพูดออกไปแบบนั้นแต่ภายในใจของเธอคิดว่ารอให้ประยงออกไปก่อนเถอะ เธอจะส่งลูกนังเมียน้อยตัวเล็กๆ นี่ออกไปทันที !

ให้มันไม่ได้มีโอกาสปรากฏตัวต่อหน้าประยงอีกเลย

ประยงมองใบหน้าเล็กๆ สีขาวและละเอียดอ่อนของเด็กแล้ว หัวใจก็ขยับขึ้นฉับพลันโดยไม่มีเหตุผล: “เดี๋ยวก่อน ส่งเด็กนั่นไปที่อยู่ของฉัน”