ตอน 1
แฝดจอมจุ้น เมียจ๋าอย่าหนีนะ
ตอนที่1 เธอกลับมาแล้ว
เสียงหายใจอย่างรุนแรงส่งเข้าในหูของเธอ และมือใหญ่ก็วางทับไปบนปากของญาอี๋เป็นการส่งสัญญาณเตือน......
ตัวของเธอสั่นระรัว พยายามเปิดตาของเธอให้กว้างเพื่อดูว่าชายคนนั้นเป็นใคร......
แต่ดวงตาเจ้ากรรมนั้นช่างหนักเหลือเกิน การมองเห็นมืดสนิทไปหมด มีเพียงความเจ็บปวดที่ฝังอยู่ในร่างกายที่ชัดเจน
เธอรู้สึกว่าเธอถูกลากเข้าไปในเหวลึกที่เป็นคลื่น ร่างกายค่อยๆ จมลงไป จมลงไป......
ญาอี๋ลืมตาของเธอขึ้นและตื่นมาจากฝันร้ายที่หลอกหลอนเธอมาตลอดระยะเวลาหกปี
แท็กซี่ส่ายไปมาเบาๆ แล้วขับออกไปอย่างราบรื่น
“หม่ามี้ครับ”...... ซีซั่นตัวน้อยผู้น่ารักรีบวิ่งเข้ามาในหน้าอกของเธอแล้วมองไปที่เธอด้วยดวงตาที่สดใสชุ่มชื่น “หม่ามี้ฝันร้ายอีกแล้วหรอครับ ？ ไม่ต้องกลัวนะซีซั่นจะปกป้องหม่ามี้เอง !”
เมื่อมองเห็นลูกชาย ญาอี๋ก็ทำให้ใจตัวเองผ่อนปรนและจูบลงไปที่หน้าผากของเขา
แต่ทว่าเธอไม่สามารถหยุดความคิดที่ล่องลอยหวนไปเมื่อหกปีที่แล้ว
เธอถูกลันตา น้องสาวต่างมารดาหลอกล่อวางยาเธอแล้วเอาไปทิ้งที่ร้านเหล้า แล้วมีผู้ชายแปลกหน้าสองคนลากไปแต่เธอกลับมองดูเฉยๆ โดยที่ไม่เข้ามาช่วยเลย......
หลังจากนั้นฝันร้ายก็มาถึง
เธอถูกผู้ชายลักหลับไปแล้ว แม้แต่วันนี้เธอยังคงไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร
ตอนนี้ซีซั่นก็อายุได้หกขวบแล้วและเธอยังคงเลือกที่จะกลับมา
เมื่อหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง นัยน์ตาของญาอี๋ก็เฉียบขาดขึ้น
ครั้งนี้เธอจะไม่อ่อนแอให้ถูกรังแกอีกแน่นอน และคนที่เคยรังแกเธอจะไม่ปล่อยไปง่ายๆ แน่
สิ่งแรกที่กลับมาคือคิดบัญชีลันตา
หลังจากจัดจัดแจงเรื่องที่อยู่เรียบร้อย ญาอี๋ก็รีบโบกแท็กซี่แล้วกลับไปตระกูลพิชาบ้านหลังเก่าทันที
นี่มันก็หกปีแล้วที่ไม่ได้กลับมา แต่คฤหาสน์ตระกูลพิชายังมีการเสริมเติมแต่งให้มีหลากหลายสไตล์มากขึ้น แสดงให้เห็นถึงความหรูหราในทุกๆ ที่
ตระกูลพิชาดีขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ได้ยินมาว่าได้อุ้มขาใหญ่ของตระกูลปนันท์และมีต้นไม้ใหญ่คอยหนุนหลังอยู่ ทำให้หาเงินได้ทุกที่
โดยเฉพาะน้องสาวของเธอ ลันตา เห็นได้ชัดว่าไม่มีความสามารถในการออกแบบใดๆเลย แต่ก็ยังกลายเป็นนักออกแบบเครื่องแต่งกายชั้นนำในประเทศ แต่เธอก็มีชื่อเสียงโด่งดังทั้งที่ลอกเลียนแบบงานของญาอี๋ชัดๆ
เมื่อนึกถึงเรื่องการออกแบบ ญาอี๋ก็รู้สึกจุกในใจขึ้นมา แต่ว่าก็กำราบความรู้สึกนั้นแต่อย่างรวดเร็ว บัญชีนี้จะค่อยๆ คิด และก่อนอื่นเธอจะไปเรียกเอามรดกจากแม่ของเธอก่อน
เมื่อคิดแบบนี้ญาอี๋ก็เคาะไปที่ประตูคฤหาสน์
เมื่อคนใช้ทุกคนเห็นเธอก็ตะลึงงัน รีบทำความเคารพและพาเธอเข้าไปในคฤหาสน์
“นังญาอี๋ แกกลับมาได้ยังไง ?” ลันตามมองเธออย่างพยาบาทพลางชำเลืองไปมองเด็กที่ญาอี๋จับแขนไว้และพูดขึ้นด้วยความรังเกียจทันที “แกเอาไอ้ลูกนังเมียน้อยนี่กลับมาได้ยังไง？ช่างน่าขายหน้าเสียจริง！”
ซีซั่นกลอกตาขาวด้วยความรังเกียจ ญาอี๋ก็แสดงออกอย่างราบเรียบพร้อมพูดออกไปอย่างใจเย็นว่า “ฉันก็กลับมารับมรดกจากแม่ของฉันยังไงล่ะจ๊ะ”
ลันตาพูดออกไปอย่างหงุดหงิด “ฉันทิ้งข้าวของของแม่แกไปหมดแล้ว ออกไปจากที่นี่พร้อมกับไอ้ลูกนังเมียน้อยเล็กๆ ที่น่ารังเกียจนี่ ไสหัวออกไปซะ ! ”
คำก็ลูกนังเมียน้อย สองคำก็ลูกนังเมียน้อย จึงทำให้ญาอี๋รู้สึกไม่สบายใจทำให้ญาญี่โกรธแล้วพูดขึ้น “รีบส่งสมบัติของแม่ฉันคือนมา แล้วฉันจะไปเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะแฉเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหกปีก่อนออกมาทั้งหมด ! แกมีชื่อเสียงจากการออกแบบชุดนั่น แต่ลอกมาจากภาพวัดของฉันทั้งสิ้น！”
“แกอย่ามากล้าดี ! นังญาอี๋” ลันตาถูกเหยียบย่ำเรื่องที่เจ็บปวด พูดออกไปอย่างตื่นเต้นและดุเดือด “เรื่องหกปีที่แล้ว แกไม่มีหลักฐานเลยสักนิด แล้วอย่าหาว่าฉันใจร้ายกับแกแล้วกัน ถ้าแกยังกล้าพูดเรื่องไร้สาระนี่อีก ! ”
เมื่อเธอพูดและทำท่าว่าจะทำร้ายญาอี๋ แต่ก็โดนซีซั่นผลักออกไปซะก่อน
“อย่ามารังแกหม่ามี้ของผมนะ !” ซีซั่นขมวดคิ้วมองไปที่เธอ ถึงแม้อายุจะยังน้อย แต่คิ้วและดวงตานั้นค่อนข้างน่าเกรงขาม
ลันตามองไปที่เด็กชายคนนั้นและเธอรู้สึกคุ้นหน้าเล็กน้อย แต่เธอจำไม่ได้ว่าเธอเคยเห็นเขาอยู่ที่ไหน ความคิดนี้ผุดขึ้นมาแวบเดียวแล้วหายไป เหลือเพียงแต่ความคับแค้นใจ
เธอหยาบคายต่อหน้าญาอี๋มาหลายปีไม่เคยเสียเปรียบ ตอนนี้ก็อดกลั้นความโกรธไม่ได้ จึงง้างฝ่ามือขึ้นจะตบซีซั่น
ญาอี๋เข้าไปผลักลันตาออกไปได้เร็วกว่าเพื่อปกป้องซีซั่น
“ว้าย-“
ลันตากรีดร้องและล้มลงไปข้างหลัง กระแทกไปที่แจกันได้ยินเสียงชนอย่างดัง
ฉากวุ่นวายขึ้นทันที
และ ณ จุดนี้อากาศก็เย็นลงอย่างกะทันหัน และเสียงฝีเท้าอันทรงพลังใกล้เข้ามาอย่างช้าๆ ความกดอากาศเย็นลงอย่างอธิบายไม่ได้ค่อยๆ โชยมาอย่างไม่มีเสียง
เมื่อหันมามองอย่างระมัดระวัง ก็เห็นร่างสูงอย่างชัดเจน ตาของญาอี๋ก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ
ตอน 2
ตอนที่2 ก็แค่ลูกนังเมียน้อย
ชายที่ปรากฏที่ประตูนั้นมีรูปร่างสูงโปร่งและเพรียว อยู่ในชุดสูทสีดำ มีโฉมหน้าที่หล่อเหลา แต่ในสายตาทั้งคู่ของเขานั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา ไม่ได้โกรธแต่น่าเกรงขาม เพียงมองอยู่ใกล้ก็ทำให้ในใจรู้สึกเกรงกลัว
ความกลัวที่ไม่สามารถอธิบายได้ยิงขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจและทำให้ขนที่ผิวของเธอลุกพองขึ้น
มันรู้สึกราวกับว่าฝันร้ายที่ตามรังควานเธอเมื่อหกปีที่แล้วกลับมาอีกครั้ง
“ประยง”......ลันตาร้องเรียกออกมาหนึ่งครั้งด้วยเสียงคร่ำครวญ
ประยงหันสายตาของเขาไปมองเธอ ใบหน้ามองไม่ออกว่าอารมณ์ไหน ตาดำสนิทคู่นั้นจ้องเขม็งไปยังญาอี๋: “เธอกล้ารังแกลันตาหรอห้ะ？”
ญาอี๋เอาซีซั่นหลบไปไว้ข้างหลังเธอ แล้วหันกลับไปมองดูตาที่น่ากลัวของชายคนนั้น พยายามทำใจให้สงบแล้วพูดว่า“จริงๆ คือเธอเป็นคนพูดไม่ดีก่อน”......
“ประยง ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ”..... ลันตาพูดออกมาอย่างมีจิตใจดีขึ้นมากะทันหัน เธอตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น ร่างกายสั่นระริกราวกับว่าจะล้มลงไปอีกครั้ง
ประยงรีบก้าวเข้าไปข้างหน้าทันที จากนั้นจับเอวอันเพรียว หันสายตาที่เยือกเย็นกลับไปมองญาอี๋อย่างขยะแขยง
“คุณผู้หญิง ฉันจำเธอไว้แล้วนะเรื่องที่เธอทำร้ายลันตา ฉันต้องคิดบัญชีกับเธอ !”
ญาอี๋หัวเราะอย่างเหยียดหยามอยู่ในใจ เธอแค่รู้สึกได้ว่าผู้ชายคนนั้นช่างไร้เหตุผลและโง่มากทีเดียวที่ว่าเธออย่างร้ายแรงโดยไม่ถามสักคำ
ไอ้จอมเผด็จการ！
“ประยงอย่าทำแบบนี้เลยนะคะ ฉันเคยบอกคุณไปแล้วว่าเธอก็เป็นพี่สาวร่วมพ่อของฉัน”......
ลันตากังวลว่าประยงจะรู้เรื่องที่เธอไปลอกเลียนแบบงานออกแบบ นี่มันมากกว่าหนึ่งครั้งที่ลันตาใส่ร้ายญาอี๋ต่อหน้าประยงและบอกญาว่าอี๋เป็นลูกเมียน้อย”
พูดจบ ลันตาก็มองไปที่เธออย่างเมตตาและพูดออกไปว่า “ถ้าเธอต้องการเงินน่ะ ฉันก็จะให้เธอนะญาอี๋ และลูกชายของเธอที่เธอจำไม่ได้ว่าพ่อของเขาคือใคร เดี๋ยวฉันจะช่วยดูแลเขาให้เองนะ เด็กคนนี้ก็ยังเล็กมากจำเป็นต้องใช้จ่ายในหลายๆ อย่างเลยล่ะ”......
“อืม” “งั้นเธอก็ให้ฉันมา 5 ล้าน ซะสิ”
มรดกของแม่ของเธอคือ 5 ล้านและสมบัติอีกเล็กๆ น้อยๆ ซึ่งทั้งหมดนี่เธอจะเอาคืนในวันนี้
ลันตาไม่คิดว่าจะถูกเธอหลอกล่อ จะไปต่อก็ไม่ได้จะถอยก็ไม่ได้ จึงอดกลั้นความไม่พอใจไว้และพูดออกไปอย่างอ่อนโยนว่า “ได้เลยนะ เดี๋ยวฉันจะให้คนโอนเงินให้เธอเดี๋ยวนี้เลย”......
“เดี๋ยวก่อน” ประยงเอ่ยปากขึ้น ยกสายตาที่เย็นชาและมืดมัวจ้องเขม็งไปที่ญาอี๋ จากนั้นขาเรียวก็ก้าวออกไป
โครงร่างอันสูงส่งของเขาขยับเข้ามาใกล้
ความกลัวของญาอี๋เริ่มรุนแรงขึ้น ใบหน้าของเธอขาวซีดยิ่งเสียกว่าดวงตาอันสดใส และดวงตาที่สั่นไหวเหมือนกับกวางที่อยู่ในป่าใหญ่อันน่าสะพรึงกลัว
“เธอต้องการ 5 ล้านใช่ไหม เดี๋ยวฉันจะให้เธอเอง” เขายืนห่างสองก้าวและจ้องเขม็งอย่างรุนแรงไปที่ญาอี๋ จากนั้นเขาลดสายตาลงและจ้องตรงไปที่ซีซั่นที่อยู่ตรงขาของเธอ “เอาลูกที่ไม่รู้ว่าใครคือพ่อไว้ที่นี่”
ญาอี๋ขมวดคิ้ว นี่มันเรื่องล้อเล่นอะไรกัน？
ผู้ชายคนนี้ป่วยหรือเปล่าเนี่ย？
“ฉันขอปฏิเสธ” เธอพาซีซั่นถอยกลับมาหนึ่งก้าว สายตาเปล่งประกายความบริสุทธิ์และแน่วแน่ “ฉันจะเอาห้าล้าน นั่นคือสิ่งที่ฉันควรจะได้รับ ถ้าไม่เอาสมบัติของแม่ฉันมาคืน แม้ว่าฉันจะต้องแลกกับชีวิต ฉันก็จะสู้กับพวกแกต่อไป !"
ลันตากลัวว่าจะยิ่งกระตุ้นให้เธอเล่าเรื่องเก่าเมื่อหกปีที่แล้ว เธอจึงสะอื้นอย่างน่าสงสารพลางพูดออกไปว่า “โอเค ญาอี๋ ถ้าเธออยากได้ฉันก็จะเอาให้เธอ...... เธออย่ามางี่เง่าเลยนะ แม่ของฉันไม่สบายอยู่และฉันก็ขอร้องเธอว่าอย่าไปสร้างปัญหาให้ท่านไปมากกว่านี้เลยนะ”......
ไม่นานลันตาก็ใส่ร้ายญาอี๋ราวกับว่ามายุ่งวุ่นวายกับลันตาสองแม่ลูกมาตั้งนาน.
ก่อนที่ญาอี๋จะพูดขึ้นเธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะอันเยือกเย็นจากประยง
ท่าทางของเขาดูสบายๆ และหยิ่งยโส แล้วการยืนก็ยังดูแพงเสียด้วย น้ำเสียงก็ราบเรียบและเยือกเย็น ด้วยพลังแห่งความสง่าผ่าเผยที่ไม่อาจปฏิเสธได้
“ลันตา ผมอยู่ที่นี่ทั้งคน ใครหน้าไหนมันจะกล้ามาขู่คุณ ?”
เขามองไปที่ญาอี๋อย่างเย็นชาและพูดออกมาแบบคำต่อคำ “ส่งไอ้ลูกนังเมียน้อยมาให้ฉัน! และฉันจะให้เงินห้าล้านกับเธอ !”
“พวกแกจะทำอะไร ?” ญาอี๋ปกป้องซีซั่นและพยายามที่จะวิ่งหนีไป
แต่การเคลื่อนไหวของบอดี้การ์ดที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดีกว่าเธอ รีบวิ่งเข้าไปสองสามก้าว แล้วบิดแขนของญาอี๋ออกจากนั้นอุ้มซีซั่นออกไป
“ซีซั่น !” ญาอีตะเกียกตะกายออก “ปล่อยฉันไปนะ !”
ซีซั่นถูกอุ้มออกไป ส่วนญาอี๋ก็ถูกลากออกจากคฤหาสน์อย่างทารุณในทันที
แกร๊ง-ประตูเหล็กของคฤหาสน์อย่างรุนแรง เธอถูกทิ้งอยู่บนถนนหน้าประตู
“ซีซั่น !” ญาอี๋วิ่งไปที่ประตูและทุบประตูอย่างรุนแรง “เปิดประตูแล้วเอาลูกของฉันคืนมา !”
ตอน 3
ตอนที่3 พาเด็กออกไป
แต่ไม่ว่าญาอี๋จะทำอะไรกับประตู ประตูเหล็กนั่นก็ยังคงปิดและไม่ขยับเขยื้อนสักนิดเดียว
ผู้รักษาความปลอดภัยสองคนอยู่ที่ประตูเพื่อคอยจับตาดูญาอี๋เข้าไปข้างใน
ญาอี๋ไม่สามารถเข้าไปได้และรู้สึกเป็นห่วงซีซั่น เธอหมดหนทางเพราะมีประตูเหล็กกั้น เธอพยายามร้องตะโกนด้วยเสียงดังว่าให้ประยงตืนลูกกลับมาให้เธอ
เธอตะโกนจนเสียงแหบแห้งและเกือบจะมีไฟขึ้นมาที่ลำคอ ในที่สุดก็มีใครบางคนออกมาจากห้องนั่งเล่น
“พวกคุณคืนลูกชายมาให้ฉันนะ ไม่งั้นฉันโทรแจ้งตำรวจ !”
หน้าผากของญาอี๋เต็มไปด้วยเหงื่อและใบหน้าขาวซีดอยากจนมุม แต่นัยน์ตาทั้งคู่ของเธอกลับสว่างขึ้น
“ผมขอโทษครับคุณหญิงญาอี๋” ชายคนนั้นดูสุภาพแต่ลักษณะท่าทางของเขานั้นดูเย็นชาและแข็งแกร่งมาก “นายท่านประยงบอกว่าถ้าคุณโวยวายอีกสักคำ เขาจะตัดลิ้นลูกของคุณออกไป !”
หัวใจของอี๋กระโดดอย่างรุนแรงแล้วจับประตูเหล็กอย่างเหนียวแน่น
“ถ้าพวกแกกล้าทำร้ายลูกชายฉัน ฉันจะสู้กับพวกแก !”
ชายคนนั้นพูดออกมาอย่างเยือกเย็น “คุณญาอี๋ ได้โปรดออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ นายท่านประยงบอกว่าถ้าคุณไม่หายหัวไปภายในสามนาที ลูกของคุณจะหายไปตลอดกาล”
ยังไงก็ตาม ตราบใดที่ญาอี๋ทำให้ประยงไม่มีความสุข เขาจะแก้แค้นด้วยร่างกายของซีซั่นผู้ไร้เดียงสา
ไม่มีจริยธรรมหรือข้อจำกัดใดๆ ในการจัดการกับเด็ก
ญาอี๋ทั้งโกรธมากทั้งฝืนใจแต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไง
เธอจะให้เด็กเกิดความเสี่ยงไม่ได้ เพราะตาประยงนั่นกับยัยลันตามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมากขนาดนี้ก็พอรู้ว่าเขาไม่ใช่สิ่งของที่ดี
“ไอ้ฉิบหาย !” เธอสาปแช่งอยู่ในใจ เธอขอให้ประยงจนสำลักน้ำตาย ขอให้มันแต่งงานแล้วโดนสวมเขา อย่าให้มันมีลูกทั้งชีวิต !
เมื่อเป็นห่วงเรื่องเด็ก ญาอี๋จึงออกไปอย่างเงียบๆ นั่งหมอบอยู่ที่ด้านข้างของคฤหาสน์ รอให้ประยงออกไปจากนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปคิดบัญชีของเธอ
อีกด้านหนึ่งในคฤหาสน์
ซีซั่นกำลังนั่งกอดอกอยู่บนโซฟาอย่างเด็ดเดี่ยว อายุเพียงห้าขวบแต่รูปโฉมและนัยน์ตาอันแลดูสุขุมมีความเป็นผู้ใหญ่ที่ค่อนข้างสง่างามยังไงยังงั้น
ยิ่งมองยิ่งดูเหมือน......ประยง
ลันตามองดูตาแล้วมองอีก ในใจก็ยิ่งรู้สึกกระวนกระวายมากขึ้น รีบคว้าแขนของประยงและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่น่าหลงไหล “ประยงคะ ฉันไม่สบาย คุณไปส่งฉันที่โรงพยาบาลหน่อยได้ไหมคะ ?”
ประยงตอบตกลงเธออย่างลอยๆ,แต่ดวงตาดำสนิทจ้องมองไปที่เด็กบนโซฟาตลอด
ซีซั่นเงยหน้าขึ้นจ้องมองเขาโดยไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา
พวกเขาสองคนไม่ได้รู้สึกอะไร แต่คนอยู่ข้างๆ กลับมองว่าสองคนนี้มีสีหน้าท่าทางคล้ายกัน
ยิ่งลันตามองมากเท่าไร เธอก็ยิ่งตกใจมากเท่านั้น
เมื่อหกปีที่แล้วเธอไปที่บาร์เพื่อหาคนที่ไปหลอกล่อญาอี๋ให้มีมลทิน แต่คิดไม่ถึงว่าจะไปเจอประยงนอนอยู่ในห้องพอดี
เธอไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนั้นที่ถูกประยุงตรงเข้ามาจับไว้แล้วพูดว่า “ผมจะรับผิดชอบ”
หลังจากนั้นทั้งสองคนก็มีความสัมพันธ์ที่คลุมเครือเกิดขึ้น แม้ว่าประยงจะไม่เคยพูดออกมาเอง แต่ในใจของลันตาก็คิดว่าทั้งสองคนได้เป็นแฟนกันอย่างสมบูรณ์แล้ว
หลังจากจับขาใหญ่ของตระกูลปนันท์ได้แล้ว แม้แต่อาชีพของลันตาและธุรกิจของตระกูลพิชาทั้งหมดลุกเป็นไฟรุ่งโรจน์ขึ้นเรื่อยๆ
และทั้งหมดนั่นเป็นเพราะว่าการเข้าใจผิดเมื่อหกปีที่แล้ว
แต่ว่าตอนนี้เมื่อมองไปที่ซีซั่นแล้ว......ลันตาก็คิดถึงเรื่องผู้หญิงที่มีความสัมพันธ์กับประยงเมื่อหกปีที่แล้ว นี่มันคือญาอี๋จริงๆ หรอเนี่ย ?
มิหนำซ้ำเธอยังให้กำเนิดลูกอีกด้วย......
ถ้าเกิดว่าประยงรู้ความจริงล่ะ......ลันตาไม่อยากจะคิดภาพ
ไม่ จะให้ประยงรู้เรื่องนี้ไม่ได้แน่นอน
ต้องกำจัดเด็กคนนี้ให้เร็วที่สุด……
“ประยงคะ ?”
ลันตากระตุ้นเขาให้ไปโรงพยาบาล แล้วหันหัวของเธอไปด้านข้างพลางสั่งคนรับใช้อย่างอ่อนโยน “พาซีซั่นไปพักผ่อนเถอะนะ แล้วก็ดูแลให้ดีอย่าให้ขาดตกบกพร่องนะจ๊ะ”
ปากพูดออกไปแบบนั้นแต่ภายในใจของเธอคิดว่ารอให้ประยงออกไปก่อนเถอะ เธอจะส่งลูกนังเมียน้อยตัวเล็กๆ นี่ออกไปทันที !
ให้มันไม่ได้มีโอกาสปรากฏตัวต่อหน้าประยงอีกเลย
ประยงมองใบหน้าเล็กๆ สีขาวและละเอียดอ่อนของเด็กแล้ว หัวใจก็ขยับขึ้นฉับพลันโดยไม่มีเหตุผล: “เดี๋ยวก่อน ส่งเด็กนั่นไปที่อยู่ของฉัน”