ตอน 138
อสูรเริงไฟ
บทที่138
พิมสุดาวิ่งเข้าไปหาหลานชาย ส่วนปรางรีบตามไปดูมินตา
“ผมไม่เป็นอะไร...”
เขาบอก ปากแตกเลือดยังไหลออกมาเป็นทาง เขายกแขนปาดมันออกไป สารรูปของเขายามนี้ดูไม่ได้จริงๆ
แต่เขาก็พยายามจะยิ้มให้กับเธอ “น้าแหม่มมาทันเวลาเสมอ ผมรอดเพราะน้าแหม่มอีกแล้ว ดูมินตาดีกว่าฮะ เงียบไปเลย”
“น้าจะพาเธอไปหาหมอ”
เธอหั
ตอน 139
บทที่139
สาวิตต์นอนอยู่บนเตียง...ขาของเขาข้างหนึ่งที่ถกขากางเกงขึ้นไปถูกพันด้วยผ้าขาวหนาเปอะ แล้วหน้าตาของเขาก็เหมือนไม่ใช่ลูกชายคนเดิมของเธอ มีรอยช้ำปูดโปนนั่นยังทำใจได้ว่ามันจะหาย
แต่ดูซิ...ดูสีหน้าและแววตาของเขามันดูเลื่อนลอย...และมองมาทางเธอย่างว่างเปล่า
“เอ...”
เธอถลาเข้าไปหาเขา แล้วก็หยุดอีกห
ตอน 140
บทที่140
ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้าง และมินตาก็นิ่งงันปราศจากเสียงกรีดร้องจนเขาใจเต้นแรง ไม่รู้ว่าหล่อนเสียใจแค่ไหนกันการรับรู้ในการสูญเสียหนนี้ มือของเขาลูบไล้เส้นผม
“มินตา ได้ยินผมหรือเปล่า”
“ก็ดีเหมือนกัน” หล่อนพึมพำออกมา “จะได้จบสิ้นกันแท้จริงๆ”
“ไม่....” เขาปฏิเสธเสียงลั่น
“เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอ