ตอน 137
อสูรเริงไฟ
บทที่137
ปืน...มินตาบอกเมื่อเห็นสาวิตต์หยิบมันออกมาวางไว้บนโต๊ะกลมเล็กข้างๆ เก้าอี้ที่เขานั่งลง แววตาที่เขามองดูศิลาทำให้มินตายะเยือกไปตลอดตัว มันบ่งบอกว่าหากเขาจะลั่นไกปืน เขาก็จะทำได้โดยไม่ต้องหยุดคิดชั่งใจอีกเลย มินตาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เมื่อพูดกับสาวิตต์ดีๆ
“คุณเอ ขอให้มินนะ...อย่าถึงกับฆ่ากันเล
ตอน 138
บทที่138
พิมสุดาวิ่งเข้าไปหาหลานชาย ส่วนปรางรีบตามไปดูมินตา
“ผมไม่เป็นอะไร...”
เขาบอก ปากแตกเลือดยังไหลออกมาเป็นทาง เขายกแขนปาดมันออกไป สารรูปของเขายามนี้ดูไม่ได้จริงๆ
แต่เขาก็พยายามจะยิ้มให้กับเธอ “น้าแหม่มมาทันเวลาเสมอ ผมรอดเพราะน้าแหม่มอีกแล้ว ดูมินตาดีกว่าฮะ เงียบไปเลย”
“น้าจะพาเธอไปหาหมอ”
เธอหั
ตอน 139
บทที่139
สาวิตต์นอนอยู่บนเตียง...ขาของเขาข้างหนึ่งที่ถกขากางเกงขึ้นไปถูกพันด้วยผ้าขาวหนาเปอะ แล้วหน้าตาของเขาก็เหมือนไม่ใช่ลูกชายคนเดิมของเธอ มีรอยช้ำปูดโปนนั่นยังทำใจได้ว่ามันจะหาย
แต่ดูซิ...ดูสีหน้าและแววตาของเขามันดูเลื่อนลอย...และมองมาทางเธอย่างว่างเปล่า
“เอ...”
เธอถลาเข้าไปหาเขา แล้วก็หยุดอีกห