ตอน 137
อสูรเริงไฟ
บทที่ 137
บทที่137
ปืน...มินตาบอกเมื่อเห็นสาวิตต์หยิบมันออกมาวางไว้บนโต๊ะกลมเล็กข้างๆ เก้าอี้ที่เขานั่งลง แววตาที่เขามองดูศิลาทำให้มินตายะเยือกไปตลอดตัว มันบ่งบอกว่าหากเขาจะลั่นไกปืน เขาก็จะทำได้โดยไม่ต้องหยุดคิดชั่งใจอีกเลย มินตาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เมื่อพูดกับสาวิตต์ดีๆ
“คุณเอ ขอให้มินนะ...อย่าถึง
ตอน 138
บทที่ 138
บทที่138
พิมสุดาวิ่งเข้าไปหาหลานชาย ส่วนปรางรีบตามไปดูมินตา
“ผมไม่เป็นอะไร...”
เขาบอก ปากแตกเลือดยังไหลออกมาเป็นทาง เขายกแขนปาดมันออกไป สารรูปของเขายามนี้ดูไม่ได้จริงๆ
แต่เขาก็พยายามจะยิ้มให้กับเธอ “น้าแหม่มมาทันเวลาเสมอ ผมรอดเพราะน้าแหม่มอีกแล้ว ดูมินตาดีกว่าฮะ เงียบไปเลย”
“น้าจะพาเธอไปห
ตอน 139
บทที่ 139
บทที่139
สาวิตต์นอนอยู่บนเตียง...ขาของเขาข้างหนึ่งที่ถกขากางเกงขึ้นไปถูกพันด้วยผ้าขาวหนาเปอะ แล้วหน้าตาของเขาก็เหมือนไม่ใช่ลูกชายคนเดิมของเธอ มีรอยช้ำปูดโปนนั่นยังทำใจได้ว่ามันจะหาย
แต่ดูซิ...ดูสีหน้าและแววตาของเขามันดูเลื่อนลอย...และมองมาทางเธอย่างว่างเปล่า
“เอ...”
เธอถลาเข้าไปหาเขา แล้