บทที่135

หล่อนกำมือทุบโดยไม่ยั้งมือเอาไว้ ข้างนอกมีเสียงโครมใหญ่ อาจจะเป็นศิลาก็ได้...เขาไม่ได้สติแบบนั้นเขาอาจจะถูกกระทำรุนแรง เลือดที่ไหลอาบหัวก็ยังติดตาหล่อน

“เบาๆ หน่อยยายมิน” เสียงปรามหน้าห้อง เสียงไขกุญแจแล้วประตูก็เปิดออก หล่อนวิ่งถลาออกไปผ่านหน้าสาวิตต์โดยไม่ใส่ใจกับเขา

แต่ยังไม่ทันจะเข้าไปถ

บทที่136

สาวิตต์เดินปังๆ จากไปแล้ว ก่อนที่เขาจะกระแทกประตูบ้านด้านหน้าปิดลั่นกุญแจ ปรางก็เสนอหน้าเข้ามา

“จะช่วยคุณมินทำแผลให้กับเขา”

ปรางบอก หล่อนยืนให้ห่างจากสาวิตต์เข้าไว้ ด้วยไม่แน่ใจในความบ้าของเขา

และเขาก็ยอมปล่อยปรางเข้ามาโดยดี ปรางมาคุกเข่าดูศิลาอยู่อีกด้านหนึ่งของเขา

“เลือดทั้งนั้นเลย...” ปร

บทที่137

ปืน...มินตาบอกเมื่อเห็นสาวิตต์หยิบมันออกมาวางไว้บนโต๊ะกลมเล็กข้างๆ เก้าอี้ที่เขานั่งลง แววตาที่เขามองดูศิลาทำให้มินตายะเยือกไปตลอดตัว มันบ่งบอกว่าหากเขาจะลั่นไกปืน เขาก็จะทำได้โดยไม่ต้องหยุดคิดชั่งใจอีกเลย มินตาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เมื่อพูดกับสาวิตต์ดีๆ

“คุณเอ ขอให้มินนะ...อย่าถึงกับฆ่ากันเล