บทที่126

“ยายมิ่ง” เขาเรียกหล่อนเนิบๆ มองดูหญิงสาวที่เคลื่อนตัวออกมาหาด้วยแววตาตกใจอยู่ไม่น้อย

ทำไมมิ่งขวัญดูทรุดโทร. มปานนั้น ไม่ผ่องแผ้วเอาเสียเลยดวงหน้าซูบดวงตาลึกโรยและใต้ขอบตาเป็นวงคล้ำไปหมด

“ลูกก็ย่อมเป็นลูกวันยังค่ำ ถ้าเขายอมรับลุงได้ว่าเป็นพ่อของเขา ลุงน่ะยอมรับเขานานแล้วตั้งแต่ลุงรู้ระแคะ

บทที่127

เสียงตะโกนเรียกเหวกเหวกอยู่หน้าประตูบ้านกับเสียงกระดิ่งของรถสามล้อทำให้มินตาชะโงกหน้าออกมามองทางหน้าต่าง แล้วหล่อนก็เห็นธันวายืนอยู่ตรงหน้าประตู ใจของหล่อนเต้นแรงขึ้น อย่างน้อยเขาก็เป็นเพื่อนในยามยาก ธันวาไม่เคยทอดทิ้งหล่อนเลย เชียงใหม่ไม่เคยไกลเกินสำหรับเขา

“เอะอะไปได้ ชาวบ้านจะมาด่าเอา”

“

บทที่128

ศิลามีม้วนกระดาษมาด้วยในมือ...เขาค่อยๆ แกะมันออกแล้วคลี่สะบัดลงบนพื้นโต๊ะตรงหน้าของคนทั้งสอง พูดด้วยเสียงเรื่อยๆ

“ผมถ่ายเอกสารมาให้ดู...คิดซะว่าดูเล่นก่อนแล้วกันครับ ตัวจริงผมเก็บรักษาเอาไว้อย่างดี”

คุณสีดาคว้าหมับไปดู ก่อนจะหน้าซีดปากสั่นระริกแล้วก็พลันกรีดเสียงร้องโหยหวนออกมาเหมือนบาดเจ็บ