ตอน 113
อสูรเริงไฟ
บทที่113
ศิลาเปิดประตูห้องเข้ามาในสภาพที่ทำให้พิมสุดาถลันลุกไปจากเก้าอี้อย่างตกใจในความเป็นเขาเพราะเซแซดๆ เข้ามาหา
“ศิลา ตายจริง...นี่อะไรกัน”
“เขาเมาค่ะ” แววรัตน์ตามเข้ามาบอก แววตาห่วงใยให้เห็นชัดเจนนัก “แววเห็นตั้งแต่มาถึง จะเข้าไปช่วยก็ถูกด่า...เขาด่านะคะ คุณแหม่ม ไม่รู้ว่าด่าก็เป็นด้วย”
คนบอกอุบ
ตอน 114
บทที่114
“มินทราบค่ะ”
“ไม่ใช่เพราะมันเป็น...” เธอไม่ยอมพูดต่อให้จบ “ยัยมิ่งให้ฉันบอกแกว่าถ้าแกคิดว่ายังมีสายเลือดเดียวกัน แกจะต้องไม่ใฝ่ชั่วลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับคนต่ำช้าพรรค์นั้น”
“ค่ะ”
“อย่าเอาแต่รับปากชุ่ยๆ”
“แม่คะ...เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น แม่ไม่เชื่อหรือคะว่ามินไม่ได้เป็นคนเริ่มต้น...เขาทั้งน
ตอน 115
บทที่115
เขาเพิ่งจะรู้สึกตัว ศิลายังไม่ได้ลืมตาขึ้นเมื่อเขาพบว่าอ้อมกอดของเขาไม่ไว้ว่างเปล่าเต็มอยู่ด้วยร่างอุ่นๆ ของผู้หญิง
“มินตา” ใจของเขาพลันเต็มตื้นขึ้นมาด้วย เขาคิดถึงหล่อนรุนแรงขนาดนี้ทีเดียวหรือ
“มินตา”
ดวงตาของเขาลืมขึ้น จังหวะเดียวกันกับแววรัตน์ผงกศีรษะขึ้นมามองเขาถอนใจยาว ทิ้งศีรษะวางรา