ตอน 112
อสูรเริงไฟ
บทที่112
ขาของมิ่งขวัญไหวระริกเหมือนจะทรงตัวอีกต่อไปไม่ไหว แล้วหล่อนก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นข้างหลังคนเป็นแม่ ร้องไห้โฮออกมา อย่างไม่รู้ว่าเพราะแค้นใจที่เขาเป็นคนในอดีตที่หล่อนเคยรังเกียจหรือเพราะได้สูญเสียเขากันแน่ หญิงสาวยกมือปิดหน้าเอาไว้ เนื้อตัวโยกไปมารุนแรง
แต่เป็นภาพที่ศิลาก้มลงมองอย่างเยือกเย
ตอน 113
บทที่113
ศิลาเปิดประตูห้องเข้ามาในสภาพที่ทำให้พิมสุดาถลันลุกไปจากเก้าอี้อย่างตกใจในความเป็นเขาเพราะเซแซดๆ เข้ามาหา
“ศิลา ตายจริง...นี่อะไรกัน”
“เขาเมาค่ะ” แววรัตน์ตามเข้ามาบอก แววตาห่วงใยให้เห็นชัดเจนนัก “แววเห็นตั้งแต่มาถึง จะเข้าไปช่วยก็ถูกด่า...เขาด่านะคะ คุณแหม่ม ไม่รู้ว่าด่าก็เป็นด้วย”
คนบอกอุบ
ตอน 114
บทที่114
“มินทราบค่ะ”
“ไม่ใช่เพราะมันเป็น...” เธอไม่ยอมพูดต่อให้จบ “ยัยมิ่งให้ฉันบอกแกว่าถ้าแกคิดว่ายังมีสายเลือดเดียวกัน แกจะต้องไม่ใฝ่ชั่วลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับคนต่ำช้าพรรค์นั้น”
“ค่ะ”
“อย่าเอาแต่รับปากชุ่ยๆ”
“แม่คะ...เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น แม่ไม่เชื่อหรือคะว่ามินไม่ได้เป็นคนเริ่มต้น...เขาทั้งน