บทที่106

น้ำเสียงของเขาสะท้าน แล้วเขาก็ผลักหล่อนให้เอนตัวล้มบนโซฟาตัวที่หล่อนนั่งอยู่ตัวเขาคร่อมทับอยู่เบื้องบนมินตานอนเฉย หล่อนมองเขาด้วยแววตาเกือบจะเป็นว่างเปล่า บทบาทที่เขาได้สอนให้หล่อนไม่เคยได้รับการตอบสนอง นอกจากเขาจะต้องเล้าโลมหล่อนอย่างหนัก เหมือนเขาถลำลึกลงไป...จนตัวเองจมดิ่ง

“พูดออกได้ยังไ

บทที่107

“แหวนจะกราบเท้าขอโทษเขาก็ได้”

“สวดมนต์เอาไว้ด้วยแล้วกัน คุณศิลาเป็นคนโมโหร้ายคนหนึ่ง เวลาเขาโมโหเขาเหมือนพายุกวาดเอาไปเรียบ...แล้วก็ใจดำเหมือนอีกา...ไม่มีปรานี”

“อย่าพูดให้แหวนแกว่งซิ แค่นี้ใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะเดิมอีกแล้ว” แหวนโอดครวญ “แหวนทำลงไปเพราะแค้น...แต่แหวนไม่คิดว่าเขาจะโกรธมากมาย

บทที่108

“ฉันสบายดี” หล่อนเงยหน้าขึ้นเสยผมบ๊อบที่รุ่ยร่ายนั่นด้วยปลายนิ้ว แววตาของหล่อนช้ำ... “นายจะให้ฉันเล่าอะไรให้นายฟังล่ะ คิดหรือว่ามันจะเป็นเรื่องชวนฟังกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ตกเป็นเหยื่อของความแค้น...เหยื่อของตัณหาราคะ ผู้หญิงที่ช่วยตัวเองไม่ได้เลยนอกจากจะถูกย่ำยี มันเป็นฝันร้ายของฉันนะ อยากให้ม