บทที่ 450 ฮั่วชิงหลินจะไปเสฉวน

หลังตระกูลฮั่วกลับไปก็ไม่ได้พัก

ก่อนอื่นคือเลือกคนไปเสฉวน พี่ใหญ่ฮั่วชิงซงและพี่สามฮั่วชิงหยางคนหนึ่งมือพิการอีกคนขาพิการ เดินทางไกลฝืนไปก็ได้ แต่ลำบากเกินไป

ฮั่วชิงหลินอาสาไปเอง แต่ก่อนพี่ชายห้าคนได้น้องสาวมายาก ย่อมทะนุถนอมเลี้ยงดู งานสกปรกเหนื่อยยากล้วนมีพ่อแม่พี

บทที่ 451 สนทนายามค่ำคืนใต้แสงเทียน

เสิ่นชิงเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ

ไม่ใช่แปลกใจที่ไม่มีใครอยู่ที่บ้านตระกูลฮั่ว แต่แปลกใจที่พวกเขาจะไปด้วยตัวเอง โดยไม่ส่งคนรับใช้ไป

ด้วยระยะทางจากเมืองหลวงถึงเสฉวนนั้นไกลถึงสามพันหลี่!

ตระกูลฮั่วรู้จักบุญคุณและตอบแทน ไม่ใช่พอหายตาบอดแล้วก็โยนไม้เท้าทิ้งทันที

ฮั่วช

บทที่ 452 เปิดสาขา

ตอนนี้หมู่บ้านหูลู่และหมู่บ้านเลี้ยงแกะ หมู่บ้านฟู่กุ้ยนอกภูเขาหูลู่ ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องและเสื้อผ้า

ฟาร์มปศุสัตว์ของครอบครัวซูหมู่ในเมืองเสินโจว ไม่ต้องกังวลว่าคนเลี้ยงสัตว์และผู้ประสบภัยที่รับไว้จะอดตาย เมืองเฮยสุ่ย หลิงเหรินได้เลือกคนจากครอบครัวยากจนมาเป็นลูกจ้างสามสิบกว