บทที่ 451 สนทนายามค่ำคืนใต้แสงเทียน

เสิ่นชิงเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ

ไม่ใช่แปลกใจที่ไม่มีใครอยู่ที่บ้านตระกูลฮั่ว แต่แปลกใจที่พวกเขาจะไปด้วยตัวเอง โดยไม่ส่งคนรับใช้ไป

ด้วยระยะทางจากเมืองหลวงถึงเสฉวนนั้นไกลถึงสามพันหลี่!

ตระกูลฮั่วรู้จักบุญคุณและตอบแทน ไม่ใช่พอหายตาบอดแล้วก็โยนไม้เท้าทิ้งทันที

ฮั่วช

บทที่ 452 เปิดสาขา

ตอนนี้หมู่บ้านหูลู่และหมู่บ้านเลี้ยงแกะ หมู่บ้านฟู่กุ้ยนอกภูเขาหูลู่ ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องและเสื้อผ้า

ฟาร์มปศุสัตว์ของครอบครัวซูหมู่ในเมืองเสินโจว ไม่ต้องกังวลว่าคนเลี้ยงสัตว์และผู้ประสบภัยที่รับไว้จะอดตาย เมืองเฮยสุ่ย หลิงเหรินได้เลือกคนจากครอบครัวยากจนมาเป็นลูกจ้างสามสิบกว

บทที่ 453 เช่าร้านต่อ

"ไม่ใช่แค่นั้น เจ้าไม่ได้ยินน้องสาวพูดหรือ ยังสามารถขนของแห้งอื่นๆ จากภูเขาออกมาด้วย ถึงในหมู่บ้านจะไม่มีค่า แต่พอขนออกมา อาจไม่ได้ขายต่ำกว่าพริกเสฉวนก็ได้! บางทีอาจได้รับความนิยมมากกว่าพริกเสียด้วย"

"ดูแลเรื่องตรงหน้าให้ดีก่อน อย่าโลภ!"

"ใช่ หนทางข้างหน้ายังอีกยาว จะไปถึงข