บทที่ 438 - ล่วงละเมิดข้อห้ามใหญ่

หลิงไท่เดินมุ่งหน้าสู่ร้านวงกลมเล็กท่ามกลางคนที่ห้อมล้อม

"มันบ้าไปแล้ว เมืองหลวงเป็นที่สำคัญ อยู่ใต้พระบาทฮ่องเต้ ยังมีคนกล้าต่อกรกับองค์ชายของท่าน!" ผู้จัดการพูดอย่างโกรธเกรี้ยว

เขามองชายชรา เตะหนึ่งทีถาม "พวกเจ้ากินข้าวฟรีหรือไร? พาคนไปมากมาย ไม่เพียงทำงานไม่ส

บทที่ 439 - เหยียนอวี่ผู้โดดเดี่ยว

"ดีๆ เจียงฟู่ เรายังไม่ตายเลย เขากลับคิดถึงมันแล้ว" เสียงของหลิงเสวียนที่ฟังไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธดังมา

เจียงฟู่ใส่ความอย่างเนียนๆ "ฮ่องเต้อย่าทรงโกรธ พระองค์มีพระโอรสพระธิดามาก มีคนคิดถึงก็เป็นเรื่องธรรมดา"

"ใช่ เรามีลูกมาก...."

เสิ่นชิงไม่ได้ยินประโยคคลาสสิกน

บทที่ 440 - นางทำความดีความชอบให้บ้านเมืองได้อย่างไร?

"ตี"

คำเบาๆ หนึ่งคำดังมา แต่หนักราวพันชั่ง

เสิ่นชิงแปลกใจมองไปทางบันได นี่เป็นคำสั่งของนายท่านผู้นั้น? เขารู้หรือไม่ว่าอีกฝ่ายเป็นองค์ชาย?

หรือเขาเป็นท่านอ๋องขั้นหนึ่งหรือองค์ชายเฒ่า มีอาวุธที่ตีฮ่องเต้โง่และตีขุนนางคดโกงได้?

วินาทีต่อมา เสีย