บทที่ 439 - เหยียนอวี่ผู้โดดเดี่ยว

"ดีๆ เจียงฟู่ เรายังไม่ตายเลย เขากลับคิดถึงมันแล้ว" เสียงของหลิงเสวียนที่ฟังไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธดังมา

เจียงฟู่ใส่ความอย่างเนียนๆ "ฮ่องเต้อย่าทรงโกรธ พระองค์มีพระโอรสพระธิดามาก มีคนคิดถึงก็เป็นเรื่องธรรมดา"

"ใช่ เรามีลูกมาก...."

เสิ่นชิงไม่ได้ยินประโยคคลาสสิกน

บทที่ 440 - นางทำความดีความชอบให้บ้านเมืองได้อย่างไร?

"ตี"

คำเบาๆ หนึ่งคำดังมา แต่หนักราวพันชั่ง

เสิ่นชิงแปลกใจมองไปทางบันได นี่เป็นคำสั่งของนายท่านผู้นั้น? เขารู้หรือไม่ว่าอีกฝ่ายเป็นองค์ชาย?

หรือเขาเป็นท่านอ๋องขั้นหนึ่งหรือองค์ชายเฒ่า มีอาวุธที่ตีฮ่องเต้โง่และตีขุนนางคดโกงได้?

วินาทีต่อมา เสีย

บทที่ 441 พระราชโองการมาถึง

เจียงฟู่ไม่ได้พูดว่า การไปประกาศพระราชโองการที่บ้านตระกูลฮั่วนั้น เป็นการประกาศแก่ท่านอ๋องผู้ครองแคว้นที่มียศสูงกว่าขุนนางชั้นหนึ่งเสียอีก!

หากหลิงไท่รู้เรื่องนี้ เขาจะรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรมากขึ้นไหม?

หลิงไท่อ้าปากค้าง เขาเป็นองค์ชาย มียศสูงกว่าขุนนางชั้นหนึ่ง แต่ก