บทที่ 414 พวกเขาจะต้องกลับไปซุกตัวในภูเขาในไม่ช้า

เจียงเซี่ยงเป่ยสูดหายใจลึก กดความโกรธไว้ ล้วงเงินหนึ่งตำลึงจากอก ยิ้มประจบยื่นให้: "ขอความกรุณาช่วยแจ้งด้วย บอกว่าคนจากหมู่บ้านหูลู่ เมืองจิ่นเฉิงมาขอพบ"

คนเฝ้าประตูเห็นเงินก็เปลี่ยนเป็นยิ้มทันที รับเงินชั่งน้ำหนักดู น้ำเสียงนุ่มนวลขึ้น: "รอก่อน!

บทที่ 415 หลิงอี้มาแล้ว

ออกจากจวนสกุลซ่ง เสิ่นชิงและเจียงเซี่ยงเป่ยไม่ได้รู้สึกโล่งใจ กลับรู้สึกหนักอึ้งในใจ

น้ำในเมืองหลวงลึก ครั้งนี้พวกเขาถูกลากเข้ามาเพราะเช่าร้านของหลิงอี้ ครั้งหน้าอาจเป็นเรื่องอื่นที่ถูกเล่นงาน ไม่มีอำนาจคุ้มครอง อยากทำธุรกิจให้ใหญ่โตคงเป็นไปไม่ได้

เจียงเซี่ยงเป่ยเข้าใจความ

บทที่ 416 กินมันเทศย่าง

หลิงอี้และอีกเจ็ดคนมองไปที่มันเทศ

เปลือกสีแดงอมชมพู ขนาดเท่ากำปั้น รูปทรงยาว ปลายทั้งสองข้างเรียวกลางป่อง ดูคล้ายกับค้อนทุบ

อย่างไรก็ตาม "ใหญ่จริงๆ!"

"กินได้หมดเลยหรือ?"

"นี่เป็นหัวที่งอกจากเถาเดียวกันหรือ? งอกได้เยอะขนาดนี้เลย?"

ในไร่มีพืชหลายชนิด ที่พบบ่อยที่สุดคือถั่วลิ