บทที่ 415 หลิงอี้มาแล้ว

ออกจากจวนสกุลซ่ง เสิ่นชิงและเจียงเซี่ยงเป่ยไม่ได้รู้สึกโล่งใจ กลับรู้สึกหนักอึ้งในใจ

น้ำในเมืองหลวงลึก ครั้งนี้พวกเขาถูกลากเข้ามาเพราะเช่าร้านของหลิงอี้ ครั้งหน้าอาจเป็นเรื่องอื่นที่ถูกเล่นงาน ไม่มีอำนาจคุ้มครอง อยากทำธุรกิจให้ใหญ่โตคงเป็นไปไม่ได้

เจียงเซี่ยงเป่ยเข้าใจความ

บทที่ 416 กินมันเทศย่าง

หลิงอี้และอีกเจ็ดคนมองไปที่มันเทศ

เปลือกสีแดงอมชมพู ขนาดเท่ากำปั้น รูปทรงยาว ปลายทั้งสองข้างเรียวกลางป่อง ดูคล้ายกับค้อนทุบ

อย่างไรก็ตาม "ใหญ่จริงๆ!"

"กินได้หมดเลยหรือ?"

"นี่เป็นหัวที่งอกจากเถาเดียวกันหรือ? งอกได้เยอะขนาดนี้เลย?"

ในไร่มีพืชหลายชนิด ที่พบบ่อยที่สุดคือถั่วลิ

บทที่ 417 พวกเจ้ากินแบบนี้ไหวหรือ?

"หวานหรือ?" อิ้นหกกินหมดทั้งหัว เงยหน้าถามอย่างงงๆ

"หวานใช่ไหม? ไม่ใช่แค่หวาน ยังเนื้อละเอียดนุ่มด้วย! เทียบกับข้าวฟ่าง ข้าวโพดละเอียดกว่าเยอะเลยใช่ไหม?

กัดคำเดียวแทบไม่ต้องเคี้ยว ลื่นหายเข้าท้องไปเลย ไม่ระคายคอเลย!" เฟิงเม้งแนะนำอย่างภาคภูมิใจ

อิ้นอี้และอีกห้า