บทที่ 413 ไปที่จวนสกุลซ่ง

วิ่งวุ่นทั้งช่วงเช้า เมื่อกลับมาที่ร้านทุกคนห่อเหี่ยว ดูไร้ชีวิตชีวา

เสิ่นชิงเข้าใจสาเหตุ คือความรู้สึกไร้พลัง

ถ้าเป็นการทะเลาะ หรือวุ่นวาย หรือแม้แต่การเผชิญหน้า จริงๆ แล้วก็ยังดี อย่างน้อยก็ได้รู้สาเหตุชัดเจน ไม่ใช่ปิดประตูไม่พบ หรือแก้ตัวว่าคนไม่อยู่ หรือปิดปากเงียบส่า

บทที่ 414 พวกเขาจะต้องกลับไปซุกตัวในภูเขาในไม่ช้า

เจียงเซี่ยงเป่ยสูดหายใจลึก กดความโกรธไว้ ล้วงเงินหนึ่งตำลึงจากอก ยิ้มประจบยื่นให้: "ขอความกรุณาช่วยแจ้งด้วย บอกว่าคนจากหมู่บ้านหูลู่ เมืองจิ่นเฉิงมาขอพบ"

คนเฝ้าประตูเห็นเงินก็เปลี่ยนเป็นยิ้มทันที รับเงินชั่งน้ำหนักดู น้ำเสียงนุ่มนวลขึ้น: "รอก่อน!

บทที่ 415 หลิงอี้มาแล้ว

ออกจากจวนสกุลซ่ง เสิ่นชิงและเจียงเซี่ยงเป่ยไม่ได้รู้สึกโล่งใจ กลับรู้สึกหนักอึ้งในใจ

น้ำในเมืองหลวงลึก ครั้งนี้พวกเขาถูกลากเข้ามาเพราะเช่าร้านของหลิงอี้ ครั้งหน้าอาจเป็นเรื่องอื่นที่ถูกเล่นงาน ไม่มีอำนาจคุ้มครอง อยากทำธุรกิจให้ใหญ่โตคงเป็นไปไม่ได้

เจียงเซี่ยงเป่ยเข้าใจความ