บทที่ 378 การซ่อมถนนกลับมาอยู่ในวาระอีกครั้ง

ถนนใหญ่นอกภูเขา ตอนนี้ไม่มีแรงงาน วัสดุ และเงินทุนที่จะซ่อม แต่ถนนในหมู่บ้านค่อยๆ กลับมาอยู่ในวาระ

ทั้งหมู่บ้านมีคนเกือบ 300 คน เดินทุกวัน วันหนึ่งต้องเดินหลายรอบ อากาศแจ่มใสยังดี หิมะปกคลุมก็ยังไหว กลัวแต่หลังฝนหิมะ พื้นดินเละเทะเหยียบเป็นหลุมทุกก้าว

บทที่ 379 ทั้งหมู่บ้านกินข้าวด้วยกัน

ได้ยินว่าโรงงานหยุดงาน ทุกคนเสียดายค่าแรงเล็กน้อย แต่ก็คิดว่าเสียดายก็ไม่มีทางเลือก ถนนซ่อมเร็วเกี่ยวข้องกับทุกคน

เสิ่นชิงให้แค่โรงงานพู่กันหยุดงาน ที่ดินฝั่งตรงข้ามแม่น้ำเป็นของเจ้าทั้งหมด ก่อนหน้าคนในหมู่บ้านเห็นใจว่าครอบครัวเจ้าคนน้อย อาสารับผิดชอบถนนจากสะพ

บทที่ 380 จะทำอย่างไรให้มีนมแกะมากขึ้นเพื่อทำสบู่นมแกะ?

คณะที่ออกไปถึงเมืองจิ่นเฉิงตอนเช้า แค่ออกไปครั้งเดียว ค่าแรงก็สูง ชายฉกรรจ์คิดจะซื้ออาหารกลับมาบำรุงคนที่บ้าน สนุกสนาน

น้ำตาลตอนนี้ไม่ต้องซื้อ หมู่บ้านมีโรงงานน้ำตาลของตัวเอง ขายให้พวกเขาแค่ครึ่งราคาข้างนอก ไม่ต้องพูดถึงกินน้ำตาลอย่างอิสระ เ