บทที่ 377 นำพาความมั่งคั่งร่วมกัน

ชายฉกรรจ์ทั้งหลายในตอนนี้เข้าใจแล้วว่าทำไมหัวหน้าหมู่บ้านถึงเรียกพวกเขามาทั้งหมด!

พวกเขามองเสิ่นชิงแล้วมองหัวหน้าหมู่บ้าน ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่หญิงตรงหน้าพูดเป็นความจริงหรือไม่ และจะเชื่อได้หรือไม่?

แต่ดูท่าทางเจ้าสงบนิ่ง ชายฉกรรจ์ทั้งสองข้างและด้านหลังล้วนเชื่อฟัง

บทที่ 378 การซ่อมถนนกลับมาอยู่ในวาระอีกครั้ง

ถนนใหญ่นอกภูเขา ตอนนี้ไม่มีแรงงาน วัสดุ และเงินทุนที่จะซ่อม แต่ถนนในหมู่บ้านค่อยๆ กลับมาอยู่ในวาระ

ทั้งหมู่บ้านมีคนเกือบ 300 คน เดินทุกวัน วันหนึ่งต้องเดินหลายรอบ อากาศแจ่มใสยังดี หิมะปกคลุมก็ยังไหว กลัวแต่หลังฝนหิมะ พื้นดินเละเทะเหยียบเป็นหลุมทุกก้าว

บทที่ 379 ทั้งหมู่บ้านกินข้าวด้วยกัน

ได้ยินว่าโรงงานหยุดงาน ทุกคนเสียดายค่าแรงเล็กน้อย แต่ก็คิดว่าเสียดายก็ไม่มีทางเลือก ถนนซ่อมเร็วเกี่ยวข้องกับทุกคน

เสิ่นชิงให้แค่โรงงานพู่กันหยุดงาน ที่ดินฝั่งตรงข้ามแม่น้ำเป็นของเจ้าทั้งหมด ก่อนหน้าคนในหมู่บ้านเห็นใจว่าครอบครัวเจ้าคนน้อย อาสารับผิดชอบถนนจากสะพ