บทที่ 333 ถามมากๆ ไว้ย่อมไม่ผิด

วันที่หนึ่งของปีใหม่ตามธรรมเนียมต้องไปเยี่ยมญาติและเพื่อนฝูงอวยพรปีใหม่

แต่ในหมู่บ้านนอกจากโจวเหยียนและกวนลี่ที่ต้องไปบ้านเดิม คนอื่นๆ ไม่มีที่ไป ได้แต่เยี่ยมเยียนพูดคุยกันในหมู่บ้าน

หนึ่งสองวันก็พอไหว แต่หลังสามห้าวันก็ไม่มีอะไรจะคุยแล้ว

คิดถึงว่าโรงงานจะเปิดทำงาน

บทที่ 334 ชีวิตนี้มีความหวังเหลือเกิน!

เซี่ยชิงซานกำชับเรื่องที่ต้องระวังอีกหลายอย่าง เสิ่นชิงและฮั่วปิงจดจำอย่างตั้งใจทุกข้อ

ขากลับ ไม่ได้กลับบ้านทันที แต่แวะไปที่โรงงานพู่กันก่อน

หลังจากพักฟื้นสิบกว่าวันที่ได้กินอิ่มทั้งสามมื้อและมีอาหารมีไขมัน คนกว่าร้อยคนเมื่อเทียบกับตอนมาใหม่ๆ ที่มีแต่หนังหุ

บทที่ 335 ซื้อลาก็เป็นการเพิ่มทรัพย์สินในครอบครัว

เสิ่นชิงคิดว่าช่วงปีใหม่ เป็นวันหยุดที่หายาก การเรียกคนไปเมืองจิ่นเฉิงด้วยคงไม่ง่าย

อากาศหนาว พื้นลื่น ลมแรง ร้านค้าในเมืองส่วนใหญ่ปิดไปฉลองปีใหม่ แม้แต่แผงลอยก็เช่นกัน ทั้งลำบากเหนื่อยยากแถมไม่มีอะไรให้เดินดู

เดิมนางบอกเซี่ยชิงซานว่าให้เลือกคนจาก