บทที่ 332 การตั้งชื่อ

เสิ่นชิงมองดูครอบครัวที่คึกคักสนุกสนาน คอยให้คำแนะนำเป็นระยะ

ความสะดวกในการซื้อของในยุคนี้เทียบกับประเทศจีนไม่ได้เลย การเดินทางไกล โดยเฉพาะเมื่อต้องรีบเดินทาง อาหารต้องพกพาไปเอง

ไม่เช่นนั้นการซื้อของต้องไปที่เมือง อ้อมไปเมืองระยะทางน้อยก็สิบกว่าหลี่ มากก็หลายสิบหลี่ แม้จะมีรถ

บทที่ 333 ถามมากๆ ไว้ย่อมไม่ผิด

วันที่หนึ่งของปีใหม่ตามธรรมเนียมต้องไปเยี่ยมญาติและเพื่อนฝูงอวยพรปีใหม่

แต่ในหมู่บ้านนอกจากโจวเหยียนและกวนลี่ที่ต้องไปบ้านเดิม คนอื่นๆ ไม่มีที่ไป ได้แต่เยี่ยมเยียนพูดคุยกันในหมู่บ้าน

หนึ่งสองวันก็พอไหว แต่หลังสามห้าวันก็ไม่มีอะไรจะคุยแล้ว

คิดถึงว่าโรงงานจะเปิดทำงาน

บทที่ 334 ชีวิตนี้มีความหวังเหลือเกิน!

เซี่ยชิงซานกำชับเรื่องที่ต้องระวังอีกหลายอย่าง เสิ่นชิงและฮั่วปิงจดจำอย่างตั้งใจทุกข้อ

ขากลับ ไม่ได้กลับบ้านทันที แต่แวะไปที่โรงงานพู่กันก่อน

หลังจากพักฟื้นสิบกว่าวันที่ได้กินอิ่มทั้งสามมื้อและมีอาหารมีไขมัน คนกว่าร้อยคนเมื่อเทียบกับตอนมาใหม่ๆ ที่มีแต่หนังหุ