บทที่ 334 ชีวิตนี้มีความหวังเหลือเกิน!

เซี่ยชิงซานกำชับเรื่องที่ต้องระวังอีกหลายอย่าง เสิ่นชิงและฮั่วปิงจดจำอย่างตั้งใจทุกข้อ

ขากลับ ไม่ได้กลับบ้านทันที แต่แวะไปที่โรงงานพู่กันก่อน

หลังจากพักฟื้นสิบกว่าวันที่ได้กินอิ่มทั้งสามมื้อและมีอาหารมีไขมัน คนกว่าร้อยคนเมื่อเทียบกับตอนมาใหม่ๆ ที่มีแต่หนังหุ

บทที่ 335 ซื้อลาก็เป็นการเพิ่มทรัพย์สินในครอบครัว

เสิ่นชิงคิดว่าช่วงปีใหม่ เป็นวันหยุดที่หายาก การเรียกคนไปเมืองจิ่นเฉิงด้วยคงไม่ง่าย

อากาศหนาว พื้นลื่น ลมแรง ร้านค้าในเมืองส่วนใหญ่ปิดไปฉลองปีใหม่ แม้แต่แผงลอยก็เช่นกัน ทั้งลำบากเหนื่อยยากแถมไม่มีอะไรให้เดินดู

เดิมนางบอกเซี่ยชิงซานว่าให้เลือกคนจาก

บทที่ 336 เรื่องราวในอดีต

ช่วงเวลาต่อจากนี้ แม้จะไม่วุ่นวายเหมือนก่อนหยุดปีใหม่ แต่กลับเพิ่มความเศร้าของการจากลา

สำนักคุ้มกันต้องคัดเลือกผู้คุ้มกัน และต้องเตรียมของที่จำเป็นสำหรับการเดินทาง พร้อมทำรายการสิ่งของที่ต้องใช้และอาจต้องใช้ระหว่างทาง ให้เจียงเซี่ยงตงไปจัดซื้อตามรายการ

ตลาดสัตว์พาหนะมีล