บทที่ 324 ทั้งหมู่บ้านแบ่งของด้วยกัน ฉลองปีใหม่อย่างอิ่มหนำ

เสิ่นชิงหัวเราะ: "คนโง่ ตอนอยู่บ้านสามถึงห้าร้อยตำลึงเจ้าคิดว่าเป็นจำนวนที่ไม่กล้าแม้แต่จะฝัน แต่บ้านจนเดินทางรวย ระหว่างทางมีที่ต้องใช้เงินเยอะแยะ!

ยิ่งกว่านั้นตระกูลฮั่วเป็นนักโทษ ถ้าอยากให้พวกเขามีชีวิตที่ดี แค่สามถึงห้าร้อยตำลึงไม่พอแ

บทที่ 325 เป็นของพวกเจ้าจริงๆ

ผิงกู๋และลูกสาวสี่คนก็ออกไปด้วย

ออกมาเห็นในลมหนาวพัดแรง เจียงเซี่ยงหนานใช้รถเข็นบรรทุกแกะตัวผู้ที่ฆ่าแล้วมาตัวหนึ่ง ยิ้มสดใสยิ่งกว่าดวงอาทิตย์กลางฤดูร้อน: "เนื้อหมูเหลือแต่หัวหมูและเครื่องใน แม่บอกว่าไม่เอามาแล้ว บอกว่าแม้เนื้อแกะจะไม่มีมันเท่าเนื้อหมู แต่ฤดูหนาวเป็นอ

บทที่ 326 หากเจ้าได้พบเสิ่นชิงตั้งแต่เด็ก คงมีความสุขมากเพียงใด

จิน เหยิน จู และ เป่า ทั้งสี่คนเงียบไปนาน

พวกเจ้าไม่มีพี่ชายน้องชายที่ต้องแบ่งให้ แต่ก่อนหน้านี้พวกเจ้าเคยมีพี่ชาย และนับไม่ถ้วนว่าเคยแบ่งให้ทั้งโดยสมัครใจและไม่สมัครใจมากี่ครั้ง

บางครั้งแม้ตัวเองจะอยากกินมาก อยากกินจนทนไม่ไหว แต่เมื่