บทที่ 323 แม่คิดเผื่อเจ้ามากมายขนาดนี้แล้ว!

เข้าห้องปิดประตู เสิ่นชิงมองฮั่วปิงที่ก้มหน้าจนมองไม่เห็นสีหน้า ถอนหายใจเบาๆ

ในความฝัน เด็กคนนี้ไม่มีอะไรเลย รู้ว่าจะอดตายแต่ก็ยังเลือกที่จะพาลูกสาวสองคนออกจากบ้านด้วยกัน ไม่ยอมอยู่รอดคนเดียว แล้วจะไม่สนใจแม่แท้ๆ ปล่อยให้แม่ทนทุกข์ในที่เนรเทศได้อย่างไร?

บทที่ 324 ทั้งหมู่บ้านแบ่งของด้วยกัน ฉลองปีใหม่อย่างอิ่มหนำ

เสิ่นชิงหัวเราะ: "คนโง่ ตอนอยู่บ้านสามถึงห้าร้อยตำลึงเจ้าคิดว่าเป็นจำนวนที่ไม่กล้าแม้แต่จะฝัน แต่บ้านจนเดินทางรวย ระหว่างทางมีที่ต้องใช้เงินเยอะแยะ!

ยิ่งกว่านั้นตระกูลฮั่วเป็นนักโทษ ถ้าอยากให้พวกเขามีชีวิตที่ดี แค่สามถึงห้าร้อยตำลึงไม่พอแ

บทที่ 325 เป็นของพวกเจ้าจริงๆ

ผิงกู๋และลูกสาวสี่คนก็ออกไปด้วย

ออกมาเห็นในลมหนาวพัดแรง เจียงเซี่ยงหนานใช้รถเข็นบรรทุกแกะตัวผู้ที่ฆ่าแล้วมาตัวหนึ่ง ยิ้มสดใสยิ่งกว่าดวงอาทิตย์กลางฤดูร้อน: "เนื้อหมูเหลือแต่หัวหมูและเครื่องใน แม่บอกว่าไม่เอามาแล้ว บอกว่าแม้เนื้อแกะจะไม่มีมันเท่าเนื้อหมู แต่ฤดูหนาวเป็นอ