บทที่ 325 เป็นของพวกเจ้าจริงๆ

ผิงกู๋และลูกสาวสี่คนก็ออกไปด้วย

ออกมาเห็นในลมหนาวพัดแรง เจียงเซี่ยงหนานใช้รถเข็นบรรทุกแกะตัวผู้ที่ฆ่าแล้วมาตัวหนึ่ง ยิ้มสดใสยิ่งกว่าดวงอาทิตย์กลางฤดูร้อน: "เนื้อหมูเหลือแต่หัวหมูและเครื่องใน แม่บอกว่าไม่เอามาแล้ว บอกว่าแม้เนื้อแกะจะไม่มีมันเท่าเนื้อหมู แต่ฤดูหนาวเป็นอ

บทที่ 326 หากเจ้าได้พบเสิ่นชิงตั้งแต่เด็ก คงมีความสุขมากเพียงใด

จิน เหยิน จู และ เป่า ทั้งสี่คนเงียบไปนาน

พวกเจ้าไม่มีพี่ชายน้องชายที่ต้องแบ่งให้ แต่ก่อนหน้านี้พวกเจ้าเคยมีพี่ชาย และนับไม่ถ้วนว่าเคยแบ่งให้ทั้งโดยสมัครใจและไม่สมัครใจมากี่ครั้ง

บางครั้งแม้ตัวเองจะอยากกินมาก อยากกินจนทนไม่ไหว แต่เมื่

บทที่ 327 เจ้าเชื่อทั้งสองอย่าง

"ดี ดีมาก" พิธีศพหลังตายสำคัญกว่าคนที่มีชีวิตอยู่เสียอีก ผิงกู๋ได้แต่อยากหัวเราะ

ก่อนหน้านี้เจ้าทำไมถึงไม่เคยสังเกตเห็นว่า ลูกชายคนโตของเจ้าเห็นแก่ตัวและเย็นชา คิดถึงแต่ตัวเองเลยนะ?

เฉาโหย่วไฉ่ได้ยินคำชม ในใจดีใจจนแสดงออกมาทางสีหน้า "แม่ งั้นให้น้องๆ เอาขนมให้ข้าเถ