บทที่ 322 สิ่งที่แม่ของเจ้าทำไม่ผิด

ไม่ถูก เนื้อหมูและผ้าเป็นของที่ซื้อ แต่เสื้อผ้าและหีบไม้เหล่านี้ไม่จำเป็นต้องเป็นของที่ซื้อ

"พวกนี้เป็นของที่ยึดมาจากย่าใจร้ายนั่น! พวกคุณไม่รู้หรอกว่าพวกเขาชั่วร้ายแค่ไหน พี่ฮั่วปิงของข้าแต่เดิม..." เฟิงเถาพูดถึงครึ่งๆกลางๆด้วยความตื่นเต้น จู่ๆก็นึกได้ว่านี่เป็

บทที่ 323 แม่คิดเผื่อเจ้ามากมายขนาดนี้แล้ว!

เข้าห้องปิดประตู เสิ่นชิงมองฮั่วปิงที่ก้มหน้าจนมองไม่เห็นสีหน้า ถอนหายใจเบาๆ

ในความฝัน เด็กคนนี้ไม่มีอะไรเลย รู้ว่าจะอดตายแต่ก็ยังเลือกที่จะพาลูกสาวสองคนออกจากบ้านด้วยกัน ไม่ยอมอยู่รอดคนเดียว แล้วจะไม่สนใจแม่แท้ๆ ปล่อยให้แม่ทนทุกข์ในที่เนรเทศได้อย่างไร?

บทที่ 324 ทั้งหมู่บ้านแบ่งของด้วยกัน ฉลองปีใหม่อย่างอิ่มหนำ

เสิ่นชิงหัวเราะ: "คนโง่ ตอนอยู่บ้านสามถึงห้าร้อยตำลึงเจ้าคิดว่าเป็นจำนวนที่ไม่กล้าแม้แต่จะฝัน แต่บ้านจนเดินทางรวย ระหว่างทางมีที่ต้องใช้เงินเยอะแยะ!

ยิ่งกว่านั้นตระกูลฮั่วเป็นนักโทษ ถ้าอยากให้พวกเขามีชีวิตที่ดี แค่สามถึงห้าร้อยตำลึงไม่พอแ