บทที่ 304 ออกเดินทาง

เฟิงเม้งและชายฉกรรจ์อีกสิบกว่าคนเคยกินอาหารดึกที่บ้านเสิ่นชิงครั้งหนึ่ง จำได้ไม่ลืม คราวนี้พอได้ยินว่าให้ไปที่บ้านเสิ่นชิงโดยตรงและเตรียมอาหารไว้แล้ว ทุกคนตื่นเต้นมาก

พอเห็นห่านตุ๋นหม้อเหล็ก เนื้อห่านนุ่มหลุดจากกระดูก ผักกาดขาวและหัวไชเท้าดูดซับน้ำซุปหอมกรุ่น หลังเดินทางสิบ

บทที่ 305 สภาพที่น่าเวทนา

เสิ่นชิงเคยคิดว่าแม่ลูกห้าคนของผิงกู๋ผอมมากแล้ว แต่ตอนนี้เห็นคนกลุ่มนี้ถึงรู้ว่าอะไรคือผอมจนน่ากลัว

ไม่มีอะไรกิน เสื้อผ้าบาง แม้แต่ฟืนก็มีไม่มาก ไม่กล้าก่อไฟใหญ่ ทั้งครอบครัวนั่งล้อมวงผิงไฟ ควันไฟหนาไม่กระจาย ทำให้คนไอจนน้ำตาไหล

ถึงอย่างนั้น เมื่อพวกเขาเห็นอาหารในหม้อ

บทที่ 306 ทำไมไม่บอกเรื่องห้างสรรพสินค้าแต่แรก

สวี่หลินกลัวว่าทุกคนจะเข้าใจผิด จึงรีบพูดเล่าเรื่องราวทั้งหมดด้วยเสียงดัง

พวกผู้ชายที่ล้อมอยู่ต่างมีสีหน้างงงวยเหมือนสวี่หลินก่อนหน้านี้ พวกเขามองหน้ากันไปมา แต่ละคนมีแววตาไม่อยากจะเชื่อ

"เจ้าบอกว่าจะซื้อพวกเรา? ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่ทั้งครอบครัวเลยห