บทที่ 303 สืบข่าว

แต่แล้วก็รีบซ่อนความกังวล ฝืนยิ้มพูดอย่างร่าเริง: "มีก็ดีแล้ว ใส่ผักแห้งเพิ่มเข้าไปเยอะๆ กินได้หลายวัน ไม่ต้องหิวท้องแล้ว"

แต่อีกไม่กี่วันไม่รู้จะหาอาหารจากที่ไหน

นี่ยังไม่ถึงตรุษจีน ยังพอมีงานให้ทำประทังชีวิต แต่เจ้าไม่กล้าคิดว่าหลังตรุษจีนจะเป็นภาพที่น่าเศร้าแค่ไหน

สีูหน้า

บทที่ 304 ออกเดินทาง

เฟิงเม้งและชายฉกรรจ์อีกสิบกว่าคนเคยกินอาหารดึกที่บ้านเสิ่นชิงครั้งหนึ่ง จำได้ไม่ลืม คราวนี้พอได้ยินว่าให้ไปที่บ้านเสิ่นชิงโดยตรงและเตรียมอาหารไว้แล้ว ทุกคนตื่นเต้นมาก

พอเห็นห่านตุ๋นหม้อเหล็ก เนื้อห่านนุ่มหลุดจากกระดูก ผักกาดขาวและหัวไชเท้าดูดซับน้ำซุปหอมกรุ่น หลังเดินทางสิบ

บทที่ 305 สภาพที่น่าเวทนา

เสิ่นชิงเคยคิดว่าแม่ลูกห้าคนของผิงกู๋ผอมมากแล้ว แต่ตอนนี้เห็นคนกลุ่มนี้ถึงรู้ว่าอะไรคือผอมจนน่ากลัว

ไม่มีอะไรกิน เสื้อผ้าบาง แม้แต่ฟืนก็มีไม่มาก ไม่กล้าก่อไฟใหญ่ ทั้งครอบครัวนั่งล้อมวงผิงไฟ ควันไฟหนาไม่กระจาย ทำให้คนไอจนน้ำตาไหล

ถึงอย่างนั้น เมื่อพวกเขาเห็นอาหารในหม้อ