บทที่ 289 โรงเรียน

เสิ่นชิงถอนหายใจโล่งอก สิบขวบเป็นศิษย์ก็เล็กไปหน่อย แต่ยุคสมัยและสภาพประเทศต่างกัน เด็กสิบขวบอยู่บ้านก็ต้องทำงานไม่น้อย เป็นศิษย์อย่างน้อยได้เรียนฝีมือ

และได้ยินว่าการปักผ้าเป็นพื้นฐาน โตกว่านี้คงไม่ได้แล้ว?

ผิงกู๋กำหนดมาตรฐานสิบขวบก็ดีนะ อย่างน้อยต่อไปครอบครัวที่อยากให้ลูกสาว

บทที่ 290 แม่ ฟังข้าพูดขอบคุณ

หลี่ซิ่วหลานมองพ่อสามีอย่างกังวล

ลูกๆ ของเจ้ายังเล็กทำอะไรไม่ได้ แต่พ่อแม่คนไหนไม่อยากให้ลูกอ่านออกเขียนได้?

การอ่านเขียน แต่ก่อนคิดไม่กล้าคิด แต่คำพูดของพี่สะใภ้ใหญ่ทำให้เจ้าคิดว่าก็ไม่ใช่ไม่เป็นไปได้....

เจียงอิงคิดว่า: "พ่อ พวกเราเพิ่งมาปีนี้ สมุนไพรที่ขุดไม่มาก

บทที่ 291 เจ้าต้องการให้พวกเขาทุกคนอ่านออกเขียนได้

เสิ่นชิงแทบจะหัวเราะด้วยความโมโห และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "อะไรกันวุ่นวายไปหมด ทำไมผู้ชายถึงได้เรียนหนังสือ? พวกเขาต้องการทำร้ายลูกชายหรือ? ไม่อยากเห็นลูกชายมีชีวิตที่ดีหรือ?

แล้วเหล่าองค์หญิงในตระกูลใหญ่และราชวงศ์ล่ะ แต่ละคนไม่ได้จ้างอาจารย์มาสอนหรอก