บทที่ 288 คัดเลือกคน

"อากาศแบบนี้ เจ้าลองคิดดู หิวท้องโดนลมหนาว นั่นมันชีวิตคนหรือ!

ถ้าเจ้าอยู่กับชีวิตแบบนั้นได้ ก็ไปกับแม่เจ้าสิ!"

เฉาโหย่วไฉ่แสดงความลังเล อากาศข้างนอกหนาวแค่ไหนเขาย่อมรู้ โดยเฉพาะตอนบ่ายหิมะยังตก ลมหนาวเสียดกระดูก

แต่ "ข้าได้ยินว่าชาวนาคนนั้นใช้ข้าว 800 จินกับแกะแลกแม่กับน้อง

บทที่ 289 โรงเรียน

เสิ่นชิงถอนหายใจโล่งอก สิบขวบเป็นศิษย์ก็เล็กไปหน่อย แต่ยุคสมัยและสภาพประเทศต่างกัน เด็กสิบขวบอยู่บ้านก็ต้องทำงานไม่น้อย เป็นศิษย์อย่างน้อยได้เรียนฝีมือ

และได้ยินว่าการปักผ้าเป็นพื้นฐาน โตกว่านี้คงไม่ได้แล้ว?

ผิงกู๋กำหนดมาตรฐานสิบขวบก็ดีนะ อย่างน้อยต่อไปครอบครัวที่อยากให้ลูกสาว

บทที่ 290 แม่ ฟังข้าพูดขอบคุณ

หลี่ซิ่วหลานมองพ่อสามีอย่างกังวล

ลูกๆ ของเจ้ายังเล็กทำอะไรไม่ได้ แต่พ่อแม่คนไหนไม่อยากให้ลูกอ่านออกเขียนได้?

การอ่านเขียน แต่ก่อนคิดไม่กล้าคิด แต่คำพูดของพี่สะใภ้ใหญ่ทำให้เจ้าคิดว่าก็ไม่ใช่ไม่เป็นไปได้....

เจียงอิงคิดว่า: "พ่อ พวกเราเพิ่งมาปีนี้ สมุนไพรที่ขุดไม่มาก