บทที่ 255 ไม่เกี่ยวกับแม่เลย

อาสองเจียงก้าวไปข้างหน้า ค้อมตัวคำนับเช่นกัน "เมืองจิ่นวุ่นวายแล้ว พวกผู้อพยพขาดเสื้อผ้าอาหาร คงจะยิ่งโหดร้ายขึ้น พวกเราเพิ่งตกลงกันว่าจะไม่เข้าเมืองสักสองสามเดือน ขออภัยด้วย"

สามพี่น้องตระกูลเฉายืนอึ้ง

เฉาชิงจู้ตะโกน "เป็นไปไม่ได้! พวกเราเพิ่งบอกว่าจะไปกับพวกท่าน พว

บทที่ 256 ความโง่เขลาอันน่าชื่นชม

ฮั่วปิงรู้สึกถึงสายตาของเสิ่นชิงที่มองมา จึงรับคำต่อจากเจียงสุ่ยว่า "ไม่ต้องหรอก ขอแค่เสี่ยวฮวาและเสี่ยวเฉ่าได้แต่งงานอย่างสมเกียรติก็พอแล้ว ข้าเห็นพวกเขาทั้งสองคนก็เหมือนลูกของข้าเอง"

"งานแต่งของเสี่ยวฮวาและเสี่ยวเฉ่าต้องยิ่งใหญ่อยู่แล้ว ส่วนนี้เป็นส่วนที่ต้องชด

บทที่ 257 ไม่อาจพลาดโอกาสนี้เด็ดขาด

หลิวฉุ่ยฮวางงๆ "โรงงาน?"

ใช่แล้ว เสิ่นชิงซื้อขนสัตว์จากบ้านพวกเจ้าก็เพื่อทำพู่กัน นี่ต้องเป็นโรงงานทำพู่กันแน่ๆ

แต่ห้าเตา จะทำอาหารได้กี่คน? คงเป็นร้อยคนก็ได้!

เจ้าถามด้วยความสงสัย "เสิ่นชิง โรงงานนี้เจ้าจะรับคนมาทำงานกี่คน?"

"น่าจะประมาณห้าสิบถึงหกสิบคน" เสิ่น