บทที่ 254 แปลกจัง พวกเขามาทำไม?

เหล่ยต้าหมั่นเผชิญหน้ากับทุกคนที่รอคำอธิบาย พูดอย่างโกรธเกรี้ยว "พวกเจ้าไม่รู้ว่าเฉาต้าอวี่ช่างเลวร้ายเพียงใด เขาลุกขึ้นตอนกลางคืนแล้วขาหัก ผิงคอยดูแลเขาตลอด

ตอนนี้แขนผิงหัก ศีรษะก็บาดเจ็บ แต่เขายังจะให้ผิงลุกขึ้นมาปรนนิบัติเขา! จะดื่มน้ำ แก้วน้ำก็อยู่บนม้านั่งข้าง

บทที่ 255 ไม่เกี่ยวกับแม่เลย

อาสองเจียงก้าวไปข้างหน้า ค้อมตัวคำนับเช่นกัน "เมืองจิ่นวุ่นวายแล้ว พวกผู้อพยพขาดเสื้อผ้าอาหาร คงจะยิ่งโหดร้ายขึ้น พวกเราเพิ่งตกลงกันว่าจะไม่เข้าเมืองสักสองสามเดือน ขออภัยด้วย"

สามพี่น้องตระกูลเฉายืนอึ้ง

เฉาชิงจู้ตะโกน "เป็นไปไม่ได้! พวกเราเพิ่งบอกว่าจะไปกับพวกท่าน พว

บทที่ 256 ความโง่เขลาอันน่าชื่นชม

ฮั่วปิงรู้สึกถึงสายตาของเสิ่นชิงที่มองมา จึงรับคำต่อจากเจียงสุ่ยว่า "ไม่ต้องหรอก ขอแค่เสี่ยวฮวาและเสี่ยวเฉ่าได้แต่งงานอย่างสมเกียรติก็พอแล้ว ข้าเห็นพวกเขาทั้งสองคนก็เหมือนลูกของข้าเอง"

"งานแต่งของเสี่ยวฮวาและเสี่ยวเฉ่าต้องยิ่งใหญ่อยู่แล้ว ส่วนนี้เป็นส่วนที่ต้องชด