บทที่ 226 ถ้าไม่รีบไปเขาก็จะอาเจียนแล้ว

เมืองจิ่นในฤดูหนาวนั้นหนาวเย็นเป็นพิเศษและยาวนาน แทบจะไม่ต่างจากดินแดนเนรเทศที่หนาวเหน็บสักเท่าไหร่

แต่พืชผลก็เก็บเกี่ยวได้แค่ปีละครั้ง ดังนั้นจึงมีคนน้อยที่จะย้ายมาที่นี่โดยสมัครใจ คนที่มีความสามารถเมื่อย้ายออกไปแล้วก็ไม่กลับมา ทำให้ประชากรตลอดหลายยุคสมัย

บทที่ 227 แบ่งเงินทั้งหมู่บ้าน

มีรถลาเป็นพาหนะ มีเพื่อนร่วมทางที่สู้ด้วยกัน การเดินทางในยามค่ำคืนจึงไม่ยากเย็นเลย

เมื่อถึงทางเข้า ตะโกนเรียกสองสามครั้ง เด็กๆที่เฝ้ายามบนหอสังเกตการณ์ก็รีบหย่อนสะพานให้รถลาสองคันผ่าน

"พี่ต้าฟู่ ป้าเสิ่นชิงบอกให้พวกพี่ไปหาที่บ้านนาง นางเตรียมอาหารไว้ให้ กินอิ่มท้อ

บทที่ 228 แบ่งเงินและข้าวเสร็จแล้ว ยังมีเรื่องสำคัญอะไรอีก?

ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างตื่นเต้นและกระวนกระวาย ตระกูลเหล่ยตื่นเต้นมากกว่า ช่วงนี้พวกเขามีรายได้จากการล่าสัตว์และขายอึ่งคี้ ฐานะดีขึ้นกว่าแต่ก่อนอย่างเห็นได้ชัด แม้มีรายจ่ายแต่ก็ไม่มาก จึงไม่ได้กระวนกระวายมากนัก

แต่ครอบครัวในหมู่บ้านไม