บทที่ 225 เตรียมพร้อม, ลงมือ

"เสิ่นชิง เจ้าเก่งจริงๆ พวกเราทำนาทั้งชีวิตก็หาเงินไม่ได้มากขนาดนี้" เจิ้งฮุ่ยอดชมไม่ได้

หักค่าของส่วนกลางแล้ว แต่ละบ้านก็ยังได้แบ่งหลายตำลึง

เฟิงเม้งทึ่งเรื่องราคา "อึ่งคี้จินละ 70 เหรียญก็แพงแล้ว ไม่นึกว่าลำโพงเหลืองจะสูงถึง 130 เหรียญ!"

พวกตระกูลหวงล้วนมีค่าขนาดน

บทที่ 226 ถ้าไม่รีบไปเขาก็จะอาเจียนแล้ว

เมืองจิ่นในฤดูหนาวนั้นหนาวเย็นเป็นพิเศษและยาวนาน แทบจะไม่ต่างจากดินแดนเนรเทศที่หนาวเหน็บสักเท่าไหร่

แต่พืชผลก็เก็บเกี่ยวได้แค่ปีละครั้ง ดังนั้นจึงมีคนน้อยที่จะย้ายมาที่นี่โดยสมัครใจ คนที่มีความสามารถเมื่อย้ายออกไปแล้วก็ไม่กลับมา ทำให้ประชากรตลอดหลายยุคสมัย

บทที่ 227 แบ่งเงินทั้งหมู่บ้าน

มีรถลาเป็นพาหนะ มีเพื่อนร่วมทางที่สู้ด้วยกัน การเดินทางในยามค่ำคืนจึงไม่ยากเย็นเลย

เมื่อถึงทางเข้า ตะโกนเรียกสองสามครั้ง เด็กๆที่เฝ้ายามบนหอสังเกตการณ์ก็รีบหย่อนสะพานให้รถลาสองคันผ่าน

"พี่ต้าฟู่ ป้าเสิ่นชิงบอกให้พวกพี่ไปหาที่บ้านนาง นางเตรียมอาหารไว้ให้ กินอิ่มท้อ