บทที่ 167 ต่อไปจะทำอย่างไร?

"แล้วจะทำยังไงล่ะ?"

"จะปล่อยให้หวังฟู่กุ้ยและพวกลอยนวลไปเพราะกลัวว่าคนที่จะส่งมาครั้งต่อไปจะมากกว่าและร้ายกาจกว่าไม่ได้นะ"

"ใช่ พวกเขากล้ามา พวกเราก็ไม่กลัว!"

......

อาสองเจียงไม่โกรธ กลับชมว่า: "ดีมาก"

เสิ่นชิงอธิบายต่อ: "แต่ไม่ใช่ว่าพวกเรากลัว แต่ไม่จำเป็น พวกนั้น

บทที่ 168 มาถึงเมืองจิ้น

หวังฟู่กุ้ยค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา มองท้องฟ้าเหนือศีรษะอย่างงงงวย

จากนั้นความทรงจำก็หวนกลับมา เขากระโดดพรวดขึ้นทันที วิ่งเข้าไปในป่าบัวแล้วรีบไปหาภรรยาของตน ตบปลุกเจ้าอย่างแรง

"ที่รัก เกิดอะไรขึ้น ทำไมข้าถึงหลับไป?" ซุนเสี่ยวม่ายถามด้วยความตกใจ

แล้วเห็นคนอื่นๆ นอนเกลื่อนกลาดอย

บทที่ 169 มองหาสถานที่ที่เหมาะสม

หงเฮ่อฮวาตอบ: "ใช่ ถ้าอยู่เมืองซิงเฉิง ตอนนี้ยังมีไอร้อนฤดูใบไม้ร่วงเลย ร้อนจนทนไม่ไหว แต่ที่นี่ข้าอยากใส่เสื้อเพิ่มแล้ว"

"แต่ก่อนกว่าจะเริ่มหนาวก็เดือนสิบ นี่เพิ่งวันที่สิบเดือนแปด ข้ากังวลว่าฤดูหนาวเราจะผ่านไปได้อย่างไร" ย่าชิ่นแสดงความกังวล

เจิ้งฮุ่ยยิ้มพูด: