บทที่ 166 แค้นอะไรเคืองอะไรกัน?

ในขณะที่คนอื่นๆ กังวลมากขึ้น เสิ่นชิงกลับรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้เจ้าค้นพบป้ายประจำตัวของจวนสกุลซ่งจากชายสองคนนั้น และได้ยินหวังฟู่กุ้ยพูดว่าหญิงสองคนนั้นต้องการเอาชีวิตฮั่วปิง เจ้าคิดว่าฮั่วปิงหรือพ่อแม่ของเจ้าไปทำให้ขุนนางผู้มีอำนาจชีวิตไม่พอใจ แต่คำพูด

บทที่ 167 ต่อไปจะทำอย่างไร?

"แล้วจะทำยังไงล่ะ?"

"จะปล่อยให้หวังฟู่กุ้ยและพวกลอยนวลไปเพราะกลัวว่าคนที่จะส่งมาครั้งต่อไปจะมากกว่าและร้ายกาจกว่าไม่ได้นะ"

"ใช่ พวกเขากล้ามา พวกเราก็ไม่กลัว!"

......

อาสองเจียงไม่โกรธ กลับชมว่า: "ดีมาก"

เสิ่นชิงอธิบายต่อ: "แต่ไม่ใช่ว่าพวกเรากลัว แต่ไม่จำเป็น พวกนั้น

บทที่ 168 มาถึงเมืองจิ้น

หวังฟู่กุ้ยค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา มองท้องฟ้าเหนือศีรษะอย่างงงงวย

จากนั้นความทรงจำก็หวนกลับมา เขากระโดดพรวดขึ้นทันที วิ่งเข้าไปในป่าบัวแล้วรีบไปหาภรรยาของตน ตบปลุกเจ้าอย่างแรง

"ที่รัก เกิดอะไรขึ้น ทำไมข้าถึงหลับไป?" ซุนเสี่ยวม่ายถามด้วยความตกใจ

แล้วเห็นคนอื่นๆ นอนเกลื่อนกลาดอย